தங்கம் – சிறுகதை – ஷான்

“எம்பட தங்கம்… எப்ப வந்த?” என்ற பெண்மையான குரலுக்கு தான் படித்துக் கொண்டிருந்த புத்தகத்திலிருந்து நிமிர்ந்து பார்த்தான் சரவணன்.

சத்தார் நின்று கொண்டிருந்தான். சத்தார் இடது கையை ‘எல்’ மாதிரி மடித்து நின்ற தோரணையில் ஒரு நளினம் இருந்தது. அந்த ‘எல்’லில் மணிக்கட்டுக்கு கொஞ்சம் மேலே ஒரு நைலான் பை தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதற்குள் சீப்பு, பவுடர், வெற்றிலை, பாக்கு, சுண்ணாம்பு, வாசனைப் புகையிலை என்று ஒரு சிறிய பெட்டிக்கடையே இருக்கும் என்று சரவணனுக்குத் தெரியும். அவை தவிர இருபது முப்பது ரேஷன் கார்டுகளும் இருக்கும். லேசான முன் வழுக்கையும் செக்கச் செவேலென்ற நிறமும்  இந்தி நடிகன் போன்ற அவன் கவர்ச்சியை மேலும் கூட்டின. முகத்தில் பவுடர் மணந்தது. விடாது மெல்லும் வெற்றிலையால் வாய் சிவந்திருந்தது. கண்ணுக்கு லேசான மை. பூப்போட்ட இறுக்கமான சட்டை, சேலை போலவே கட்டப்பட்ட கண்ணைப் பறிக்கும் கேரள லுங்கி. சத்தார் வந்தால் ஜவ்வாது, வாசனைப் பாக்கு, பாண்ட்ஸ் பவுடர் கலந்த ஒரு வாடை அடிக்கும். நெற்றியில் எப்போதாவது ஸ்டிக்கர் பொட்டு இருக்கும். இன்று ஏனோ இல்லை.

சரவணன் முகம் மலர்ந்தது.

“சத்தாரு…  வாவா.. நல்லா இருக்கறயா?”

“போன வாரந்தான வந்துட்டுப் போன…  லீவுட்டுட்டாங்காளா?… இல்ல என்னயப் பாக்கோணும்னே லீவு போட்டுட்டு வந்தயா? என்ன படிச்சுக்கிட்டு இருக்கற.. செக்சு புக்கா”

அந்த ஆளரவமற்ற பேருந்து நிறுத்தத்தில் நிழற்குடைக்குள் உட்கார்ந்திருந்த சரவணனுக்கு அருகில் உரசியபடி அமர்ந்து கொண்டான் சத்தார். கைகள் தொடை மீது நிலைத்தன. சரவணன் லேசாக நெளிந்தாலும் விலகவில்லை.

ஊரிலிருந்து அரை கிலோமீட்டர் தள்ளி இருந்த அந்த பஸ் ஸ்டாப் அருகே முன்பொரு காலத்தில் ஒரு பெட்டிக்கடை இருந்தது. இப்போது இல்லை. மூடிய பெட்டி மட்டும் நிற்கிறது. பொதுவாகவே ஆள் நடமாட்டம் இருக்காது. எப்போதாவது வரும் பஸ் ஆட்கள் கைகாட்டாவிட்டால் நிற்காமலே போய்விடும். அந்தக் கட்டிடம் சட்டமன்ற உறுப்பினர் நிதியால் பத்து வருடங்களுக்கு முன் கட்டப்பட்டு இப்போது கொஞ்சம் நைந்து போன நிலையில் இருந்தது. உள்ளே இருந்த சிமெண்ட் பெஞ்ச் பாதி தூர்ந்து போன நிலையில் இருந்தது. அங்கே யாரும் சுத்தம் செய்வதாகத் தெரியவில்லை. சரவணனுக்கு அந்த பஸ் நிறுத்தமும் அதைச் சுற்றியிருந்த கருவேலங்காட்டின் தனிமையும் பிடிக்கும். புத்தகத்தோடு இங்கு வந்துவிடுவான்.

“கைய எடு சத்தாரு.. குறுகுறுன்னு இருக்குது.. ”  சரவணனுக்கு இருபத்தேழு வயது. சத்தாருக்கு அவனை விட எப்படியும் பத்து வயதாவது அதிகம் இருக்கும்.

“அடடா கெரவத்த… கூச்சத்தப் பாரு மாப்பளைக்கி.. ஆமாமா நாங்கல்லாந் தொட்டா அப்பிடித்தான இருக்கும்.. எல்லாந் தொடறவ வந்து தொட்டா கிலு கிலுன்னு இருக்கும்” கோபமாக அபிநயம் செய்து முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டான் சத்தார்.

சரவணன் புன்னகைத்தான். “சஹிராவுக்கு இன்னும் நான் வந்தது தெரியாது” என்றான்.

அது அவர்களுக்குள்ளான ரகசியம். சஹிரா சத்தாரின் கடைசித் தங்கை. சத்தாரின் கூடப் பிறந்தவர்கள் ஆறு பெண்கள். இரண்டு பேர் மூத்தவர்கள். நான்கு பேர் அவனை விட இளையவர்கள். சத்தாரின் அப்பா இப்ராஹிம் அந்தச் சிறிய கிராம நகரத்தில் துணிக்கடை வைத்திருந்தார். சத்தாரின் திருமணமான சகோதரிகளுக்கும் கூட பெண் குழந்தைகள்தான்.  வீடு நிறையப் பெண்களுடன் வளர்ந்தான் சத்தார். தன்னுடைய பத்தாவது வயதில் வீட்டுப் பெண்களின் ஆடைகளை அணிந்து அழகு பார்த்த சத்தாரை வெளு வெளுவென்று வெளுத்துவிட்டார் இப்ராஹிம் பாய். சத்தாருக்கு காய்ச்சல் வந்து மூன்று நாட்கள் ஆஸ்பத்திரியில் வைத்திருந்ததாக சொல்லியிருக்கிறான். அதன் பிறகும் அவன் பெண்மையாகப் பேசுவதையும் அலங்கரித்துக் கொண்டு ஒரு பெண் போலவே நடந்துகொள்வதையும் மாற்றிக் கொள்ளவில்லை. அவனைப் பல முறை வீட்டை விட்டு விரட்டியிருக்கிறார் இப்ராஹிம். அவன் அம்மாவின் தயவால் வீட்டுக்குள் ஒவ்வொரு முறையும் திரும்ப நுழைந்துவிடுவான் சத்தார். அவன் அம்மா அதிகம் பேச மாட்டாள்.  இப்ராஹிம் பாயின் தாண்டவமெல்லாம் அவன் அம்மா பேச ஆரம்பிக்கும் வரைதான். சத்தார் அப்படியே வளர்ந்தான்.

கொஞ்சம் வளர்ந்த பிறகு சத்தார் தனக்கென்று ஒரு தொழிலை உருவாக்கிக் கொண்டான். ஊரில் இருப்பவர்களின் ரேஷன் கார்டுகளை வாங்கி வைத்துக் கொள்வான். மண்ணெண்ணெய், சர்க்கரை, அரிசி, கோதுமை என்று அந்தக் கார்டுகளுக்குக் கிடைப்பவற்றை திரும்பத் திரும்ப வரிசையில் நின்று வாங்கி வெளியில் விற்பனை செய்வான். நாள் முழுக்க இதே வேலைதான். ரேஷன் கடைக்குப் போனால் சத்தாரைப் பார்க்கலாம். ரேஷன் கடைக்கு வாங்க அனுமதிக்கப்படும் பொருட்கள் பொருத்து கார்டு உரிமையாளர்களுக்கு மாத வாடகை. கார்டு வைத்திருந்தும் வரிசையில் நிற்க முடியாதவர்களுக்கு கமிஷனுக்கு பொருட்கள் வாங்கித் தருவான். அப்படியான பொருட்களை விற்கத்தான் அடிக்கடி சரவணனின் அப்பா ராமசாமியின் அரிசிக் கடைக்கு வருவான். அங்கும் அருகில் இருந்த நான்கைந்து கடைகளுக்கும் சத்தார்தான் வேடிக்கைப் பொருள். அவனைச் சீண்டிவிட்டு இரட்டை அர்த்தமாக அவன் பேசுவதைக் கேட்டு சிரிப்பார்கள். அவன் தலை மறைந்ததும் ஒம்போது என்பார்கள். உண்மையில் அவனும் பெண்தான் என்றும் அவன் அப்பாதான் மகன் வேண்டுமென்று ஆண் வேடமிட்டு உலவ விட்டிருக்கிறார் என்றும் பேசிச் சிரிப்பார்கள்.

சரவணனுக்கு அவர்கள் பேசுவது பிடிக்காது. நிறைய முறை அவர்களிடம் சண்டையும் போட்டிருக்கிறான். சரவணன் மட்டுமே சத்தாரிடம் சகஜமாகப் பேசுவான். அதனாலேயே சத்தாருக்கு சரவணனை மிகவும் பிடிக்கும். அப்பாவை சாப்பாட்டுக்கு அனுப்ப சரவணன் கடையில் வந்து அமர்ந்தாலே சாலையின் எதிர்ப்புறம் இருந்த ரேஷன் கடையின் படியிலிருந்து எழுந்து ஒய்யாரமாக ஆடி ஆடி வந்துவிடுவான் சத்தார். “சரவணா உம்பட ஃபிகரு வருது பாரு” என்பான் பக்கத்துக் கடை டெயிலர். சரவணன் கண்டுகொள்ள மாட்டான்.

“எம்பட தங்கம்… உள்ள என்ன பண்ணிப்போட்டு வார… இப்பிடி முட்டிக்கிட்டு நிக்குது… அட நான் இதச் சொன்னேன்” என்று சரவணனின் புஜத்தைத் தொடுவான். ஆரம்பத்தில் சரவணனுக்கு ஒரு மாதிரி இருந்தது. ஆனால் கல்லூரி சென்றதும் நிறைய நூல்கள் படிப்பதும் அவன் பார்வைகளை மாற்றியது. அதன் பிறகு சத்தாரின் மீது ஒருவிதப் பரிதாபம் வந்து விட்டது. சத்தாரின் சிறிய வருடல்களை கண் சிமிட்டல்களை குறும்புகளை கண்டு கொள்ள மாட்டான். தன்னை காட்சிப் பொருளாகப் பார்க்காமல் சக உயிராகப் பார்க்கும் ஒரே ஒருவனை சத்தாருக்கு மிகவும் பிடித்துப் போனது.

“எம்பட தங்கத்துக்கு என்ன வேணும்னாலும் கேளு” என்பான்.

அப்படித்தான் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு கடிதத்தை அவன் கையில் கொடுத்தான் சரவணன்.

“இத சஹிராகிட்டே குடுக்கணும் சத்தாரு…” என்றான். சத்தார் முகம் வாடிவிட்டது. சரவணனை அடிபட்ட பார்வை பார்த்தான்.

“அப்ப எம்பட கதியென்ன தங்கம்?” என்றான் பலவீனமாக.

“வெளயாடாத சத்தாரு… சஹிராவ எனக்கு ரொம்பப் புடிச்சிருக்கு. அடுத்த மாசம் எனக்கு பெங்களூருல வேல கெடச்சிரும்.. அப்பறம் அவளக் கூட்டிட்டுப் போயி நல்லா வெச்சுக்குவேன்னு அவகிட்ட சொல்லறயா” என்றான் ஆர்வமாக. அன்று இரவு சத்தாருக்குத் தூக்கம் கொள்ளவில்லை. ஏனோ கோபம் கோபமாக வந்தது. அவன் அம்மாவிடம் காரணமின்றி எரிந்து விழுந்தான். சஹிரா அவன் வீட்டில் இருந்த ஆறு பேரில் மிகவும் அழகானவள். கொஞ்சம் துணிச்சலானவள். சத்தாருக்கும் பிரியமானவள். அவள் கல்லூரிக்குக் கிளம்ப சைக்கிளை எடுத்தால் வெளியில் ஒரு சிறிய கூட்டம் நிற்கும். சஹிராவைப் பார்க்க ஒருவன் தினமும் இருபது கிலோமீட்டர் சைக்கிளில் வந்து போவதாகவும் செய்தியுண்டு. தன் தங்கை மீதும் சத்தாருக்குக் கோபம் வந்தது. ‘உனக்கு எம்பட தங்கமேதான் வேணுமா. அதான் தடிதடியா உம்பட பின்னால இத்தன பேரு சுத்தறானுங்களே எவனையாவது மயக்கியிருக்கலாமுல்ல’ என்று வாய்க்குள் முணுமுணுத்தபடியே அவளைப் பார்த்து விரல்களை நெட்டி முறித்து சத்தம் எழாமல் சபித்தான். ஒரு வாரம் சரவணனைப் பார்க்கவில்லை. கடிதத்தையும் சஹிராவிடம் கொடுக்கவில்லை.

சரவணன் ஒரு வழியாக அவனைத் தேடிப்பிடித்து ரேஷன் கடையில் மடக்கிக் கேட்டபோது கடிதத்தை சஹிராவிடம் கொடுத்ததாகவும் அவள் உடனே கோபத்துடன் கிழித்துப் போட்டதாகவும் சொன்னான் சத்தார். மறுவினாடியே ஏன் அப்படிச் சொன்னோம் என்று வருத்தப்பட்டான். சரவணன் கண்களில் நீர் கோர்த்துவிட்டது. எதுவும் பேசாமல் திரும்பிப் போய்விட்டான். சத்தாருக்கு அன்றும் உறக்கம் கொள்ளவில்லை. வெகு நேரம் விழித்தபடி படுத்திருந்தான். மெல்ல எழுந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்த பெண்களைத் தாண்டிச் சென்று சஹிராவைத் தட்டி எழுப்பினான். எழுந்து மலங்க மலங்க விழித்தவளிடம் கடிதத்தைக் கொடுத்துவிட்டு எதுவும் பேசாமல் திரும்பி வந்துவிட்டான். அடுத்த இரண்டு நாட்கள் எதுவும் நடக்கவில்லை. மூன்றாவது நாள் சஹிரா அவனிடம் வந்தாள். அவள் கையில் ஒரு கடிதம். கொடுத்துவிட்டு விருவிருவென்று போய்விட்டாள். அவள் எப்போதும் அவனிடம் அதிகம் பேசுவதில்லை. அவன் வீட்டில் எல்லோருமே அப்படித்தான். அவன் அம்மாவைத் தவிர. சத்தார் அதை சரவணனிடம் சென்று கொடுக்கவேண்டும் என்று தானாகவே புரிந்து கொண்டான்.

அவளுக்கும் சரவணன் மேல் ஆசை இருந்தது என்பதை அவள் நடவடிக்கைகளில் இருந்தே சத்தார் உணர்ந்து கொண்டான். ஆரம்பக் கடிதத்தில் சஹிரா காதலுக்கு ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. பிறகு அடுத்தடுத்த கடிதங்களில் மெல்ல இறங்கி வந்தாள். கடைசியாக சத்தார் மூலமாக ஒரு திரையரங்கத்தில் இருவரும் நேரில் சந்தித்துக் கொண்டார்கள். உள்ளே ராஜாதி ராஜா ஓடிக் கொண்டிருக்க வெளியே இவர்கள் சந்திப்பை நடத்தியது சத்தார்தான்.  பேசவே பேசாத சஹிரா இழைந்து இழைந்து தனது அண்ணன் சத்தாரோடு பேசுவதை அவள் வீட்டில் புதிராகப் பார்த்தார்கள். சரவணன் வந்தால் செய்தி சொல்வதும் சஹிராவை சினிமாவுக்கு அழைத்துச் செல்வதும் அழைத்து வருவதுமாக சத்தார் அந்தக் காதலுக்கு எல்லாமாகவும் இருந்தான்.

இப்ராஹிம் பாயின் மீதிருந்த கோபமா, சரவணன் மீதிருந்த நேசமா, சஹிரா மீதான பாசமா எது தன்னைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தது என்று சத்தாருக்குத் தெரியவில்லை. சரவணன் வேலைக்குச் சென்று இரண்டு வருடங்கள் ஓடிவிட்டன. பெரும்பாலான சனி ஞாயிறுகளில் சரவணன் இங்கேதான் இருப்பான். மகன் தங்களைப் பிரிந்து பத்து நாட்கள் கூட இருக்க மாட்டான் என்று சரவணனின் அம்மா உறவினர்களிடம் பெருமை பேசிக் கொண்டாள்.

“அப்ப நாளைக்கு மொதலாட்டமா” என்றான் சத்தார்.

“ஆமா.. மன்னன்… உந்தலைவர் படம்… ஜாலிதான உனக்கு”

“மன்னனாவது கின்னனாவது… என்னை எங்க படம்பாக்க உடறீங்க ரெண்டுபேரும்.. காவலுக்கு நின்னே பொளப்பு போயிருமாட்ட” என்றான் வெற்றிலையைத் துப்பியபடியே.

இந்த வெத்தல போட்டு கண்ட பக்கம் துப்பாதன்னு சொன்னாக் கேக்கறயா நீ..” என்றான் சரவணன்.

“அப்பத்தாந்தங்கம் ஒதடு செவச்செவன்னு இருக்குது.. என்று உதடுகளை சுழித்துக் காட்டினான்.

“செரி நீ கெளம்பு.. எங்கப்பா ரைஸ் மில்லுக்கு இந்தப் பக்கமாத்தான் போயிருக்கறாரு. உங்கூட என்னயப் பாத்தாருன்னா போச்சு” என்று எழுந்துகொண்டான் சரவணன்.

சரவணனின் அப்பா ராமசாமி முன்கோபக்காரர். அதிலும் அவருக்கு சத்தாரைக் கண்டால் பிடிக்கவே பிடிக்காது. வேலைக்குப் போனதிலிருந்து சரவணனை நேரடியாக திட்டுவதை நிறுத்தியிருந்தார். திடீரென்று தன்னை விட மகன் அதிகம் சம்பாதிக்கிறான் என்றதும் அவர்களுக்குள் ஒரு சுவர் விழுந்திருந்தது. ஆனாலும் அவன் அம்மாவிடம் கோபத்தைக் காட்டுவார்.

“எந்நேரம்பாத்தாலும் அந்தப் பொட்டையனோட என்ன இளிப்பு வேண்டிக் கெடக்குது. பாக்கறவனெல்லாங் கடவீதில மானத்த வாங்கறானுங்க.. படிச்சுப் போட்டமுன்னு ஆடறானா… ” என்பார்.

ஏனோ அன்று சஹிரா சினிமாவுக்கு வரவில்லை. சத்தாரும் வரவில்லை. சரவணனுக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. இடைவேளையில் பெண்கள் பகுதியில் தேடிப் பார்த்தான். படத்தில் ஓடிய காட்சிகள் எதுவும் பதியவில்லை.

படம் முடிந்து வரும் வழியில் சத்தார்  இவனைத் தனியாக பஸ் நிறுத்தத்தில் சந்தித்தான். கீழ் உதடு வீங்கியிருந்தது. வழக்கமான அலங்காரம் இல்லாமல் கலைந்திருந்தான்.

” தெரிஞ்சு போச்சு தங்கம்…. எவனோ போன தடவ கொட்டாய்ல பாத்தவன் உங்கப்பா கடைல போயி சொல்லீட்டான். அவரு ஊடேறி வந்து அசிங்க அசிங்கமா வார்த்த பேசியுட்டுட்டாரு. எங்கப்பன் நாங்  குறுக்காட்டுலயின்னா சஹிராவ அடிச்சே கொன்னுருப்பான்… எங்கம்மாவும் அடிக்கட்டுமுன்னு உட்டுட்டா… ”

“சஹிராவுக்கு என்னாச்சு”

“நல்ல அடிதான்..  அவளை நாகப்பட்டணத்துக்கு அனுப்பறதுக்கு ஏற்பாடு நடக்குது. இந்தப் பயித்தியம் நீ இல்லன்னா செத்தே போயிருவேன்னு அத்தன அடியையும் வாங்கிக்கிட்டு எதுத்து நிக்கிது… நீதான் ஏதாவது பண்ணோனும் தங்கம்… எங்கப்பன் அடிச்சே கொன்னுருவான்… அந்த ஒடம்பு தாங்காது” என்றான் சத்தார்.

சஹிரா அடிக்கப்பட்டாள் என்பது அவனுக்கு ஆத்திரத்தை மூட்டியிருந்தது. தனது தந்தையின் மீதும் சஹிராவின் அப்பா மீதும் அளவு கடந்த கோபம் வந்திருந்தது. சரவணன் தனது நண்பர்கள் குமாரையும் சம்பத்தையும் அழைத்தான். குமார் உள்ளூரில் அப்பாவின் லாரித் தொழிலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சம்பத் இன்னும் எந்த வேலைக்கும் செல்லவில்லை. அவன் வசதிக்கு தேவையுமில்லை. அவன் அப்பா முன்னாள் எம்எல்ஏ வேறு. மூவரும் திட்டம் தீட்டினார்கள். அன்று இரவே நண்பர்கள் ஒரு காரை வாடகைக்கு எடுத்துக் காத்திருந்தார்கள். சத்தார் எப்படியோ அனைவரும் தூங்கியதும் சஹிராவை அழைத்துக் கொண்டு வந்தான். நள்ளிரவில் பூட்டியிருந்த குலதெய்வம் கோவிலின் வாசலில் அவசரமாக ஒரு தாலியைக் கட்டவைத்து பெங்களூரில் கொண்டுவந்து விட்டார்கள். தேடிப் பிடித்து விடுவார்கள் என்பதால் சரவணன் பழைய வேலையை விட்டு விட்டான். வேறு வேலை தேட ஒரு மாதம் ஆகலாம். சத்தார்தான் வீடு பிடிக்கவும் ஒரு மாத செலவுக்கும் சேர்த்து பணம் தந்தான். தனது சேமிப்பு மொத்தத்தையும் தந்துவிட்டான் என்று சரவணனுக்குப் புரிந்தது. இன்னும் இருந்தாலும் கொடுத்திருப்பான். நான்கு நாட்கள் கழித்து அவர்கள் கிளம்பியபோது சத்தாரை தங்களோடு தங்கிவிடும்படி சொன்னான் சரவணன்.

“உன்னையப் பாத்தா ஊருல அடிச்சே கொன்னுருவாங்க.. சம்பத்தையும் குமாரையும் தொட முடியாது. நீ இங்கயே இருந்துக்க சத்தாரு”

சத்தார் புன்னகைத்தான். ஒரு அழகான விரக்தியான புன்னகை.

“எம்பட தங்கம்.. அடியும் ஒதயும் எனக்கெல்லாம் புதுசா தங்கம்… இந்தூடு நெமயூண்டு உங்குளுக்கே பத்தாது.. புதுசுல கொஞ்சம் அப்பிடி இப்பிடி சாலியா இருப்பீங்க.. நானெதுக்கு நடுவுல… அங்க பாமாயில் ஊத்தீருப்பான்.. சீமெண்ண இருக்குதோ மூஞ்சு போச்சோ… போயி வாங்குனாத்தான தங்கம் பொளப்பு”

பக்கத்து மளிகைக்கடையின் போன் நம்பரைக் குறித்து வாங்கிக் கொண்டு குமாரும் சம்பத்தும் கிளம்பினார்கள். கிளம்பும் நேரம் சத்தாரிட்ம் ஒரு கவரைத் தந்தான் சரவணன். உள்ளே ஒரு லிப்ஸ்டிக் இருந்தது.  பெங்களூரில் ஊர் சுற்றியபோது சத்தாருக்காக வாங்கியிருந்தான் சரவணன்.

“இனியாவது வெத்தல போடாத சத்தாரு.. இதப் போட்டுக்க. ஒதடு நல்லா செவப்பா இருக்கும். இந்தி நடிகை மாதிரி இருப்பே” என்றான் சரவணன். சத்தாருக்கு வெட்கத்தில் கன்னம் மேலும் சிவந்துவிட்டது.

“எம்பட தங்கத்த நல்லாப் பாத்துக்க சஹிரா…” என்று சஹிராவின் தலையில் கை வைத்த சத்தாரை சரவணன் மென்மையாக அணைத்துக் கொண்டான். சத்தார் அழுதுவிட்டான். அவன் வளர்ந்த பிறகு அவனை யாரும் விரும்பித் தொட்டு அணைத்ததில்லை. உடல் குலுங்க தேம்பித் தேம்பி அழுதான். சஹிராவும் அவனை அணைத்து வழியனுப்பினாள். குமாரிடமும் சம்பத்திடமும் சத்தாரைப் பார்த்துக் கொள்ளும்படி சொல்லி அனுப்பினான் சரவணன்.

அதன் பிறகு இரண்டு மாதங்கள் ஊர் வாசனையே இல்லாமல் இருந்தான் சரவணன். சஹிராவின் புது வாசனை வேறு அவனை ஒருவித மயக்கத்திலேயே வைத்திருந்தது. எப்போதாவது குமாரிடம் இருந்தோ சம்பத்திடம் இருந்தோ போன் வரும். சத்தாரைப் பற்றிக் கேட்பார்கள், தான் பார்த்து சில காலம் ஆகிறது செய்தியில்லை என்பான் குமார். வேறு யாரிடமாவது பேசினால் தாங்கள் இருக்குமிடம் பற்றிக் கேட்பார்கள் என்று சரவணனும் விசாரிக்கவில்லை.

சரவணனின் வீட்டிலிருந்து அவனைத் தேடி பழைய ஆபீஸ் வந்து விசாரித்திருக்கிறார்கள். குமாரையும் சம்பத்தையும் துருவித் துருவி விசாரித்திருக்கிறார்கள். மிரட்டியும் கெஞ்சியும் பார்த்திருக்கிறார்கள். ஆனால் சரவணனின் தந்தையை விட குமாரும் சம்பத்தும் பெரிய இடம். உருட்டல் மிரட்டலெல்லாம் நடக்கவில்லை. ராமசாமி சம்பத்தின் தந்தையிடம் சென்று முறையிட்டிருக்கிறார். தங்களுக்கு எதுவுமே தெரியாது என்று இருவருமே சாதித்துவிட்டார்கள்.

ஒரு நாள் மளிகைக்கடைக்கு போன் வந்தது. சம்பத் பேசினான். சுரத்தே இல்லை.

“சரவணா ஒரு நிமிஷம் இருடா… சத்தாரு… இங்க பாரு… சரவணன் பேசறான் ஓடியா… குமாரு அவனைப் புடிச்சுட்டு வாடா.. எஸ்டீடி சார்ஜ் ஆகுது…”

சற்று நேரம் ஆகியது. “எம்பட தங்கம்….” என்ற குரல் கேட்டது. சத்தாரின் குரலில் ஏதோ மாற்றம் தெரிந்தது. மேகத்திலிருப்பவன் போல் பேசினான்.

“சத்தாரு.. எப்படி இருக்கறே… ஏன் போனே பண்ணுல நீயி..”

“எம்பட தங்கம்…. சொல்ல மாட்டேன்”

“சொல்லு சத்தாரு.. நல்லா இருக்கறயா…”

“எம்பட தங்கம்… சொல்ல மாட்டேன்”

மறுபடி அதையே சொன்னான் சத்தார். வேறு வார்த்தைகள் அவனிடம் இருந்து வரவேயில்லை. சில நிமிட போராட்டத்துக்குப் பிறகு சம்பத் வாங்கி பேசினான்.

“சரவணா.. திரும்பி வந்த சத்தாரை அவங்கப்பா ஊட்டையுட்டே அடிச்சுத் தொரத்தீருக்கறாரு. அவங்கம்மாவுஞ் சேந்து தொரத்தீட்டாங்க. ஊருக்குள்ள நம்ம சாதிக்காரங்க யாரும் ஊடு குடுக்கலை. ரேசன் கடைலயும் உள்ள உடுல..  கார்டையெல்லாம் புடுங்கீட்டாங்களாமா.. கையில காசும் இல்லாம கொஞ்ச நாளு நம்ம மேட்டுக்கடை பஸ் ஸ்டாப்புல படுத்து தூங்கீருக்கறான். ஒரு நாள் நைட்டு யாரோ நாலஞ்சு பேரு குடிச்சுப் போட்டு அவந் துணியப் பூரா உருவி கலாட்டா பண்ணிருக்கறாங்க..  கடசீல அடிச்சுப் போட்டுட்டு போயிட்டாங்க…  இருட்டுல எதுலயோ மோதி தலைல பெரிய அடி… காலைல பஸ்சுக்குப் போனவங்க பாத்து போலீசுக்குப் போன் பண்ணிருக்காங்க… ரெண்டு மாசம் கவர்மெண்டு ஆசுபத்திரில இருந்துட்டு வெளீல வந்தவன் அப்பறம் கொஞ்சம் பைத்தியமாட்ட ஆயிட்டான். கொஞ்சம் தூரத்துல இருந்ததால இதெல்லாம் எங்களுக்குத் தெரியவே இல்லடா..  தங்கம் தங்கம்னு சொன்னதையே திரும்பத் திரும்ப சொல்லீட்டு இந்த பஸ் ஸ்டாப்புலயே சுத்தி வரான். கிட்டப்போனா கல்லெடுத்து இடறான். உங்கிட்டே பேச வெச்சா ஏதாவது தெளியுமான்னு பாத்தேன். இப்பக்கூட மருவடி அந்த பஸ் ஸ்டாப்புக்குத்தான் ஓடீருப்பான்”

சரவணனுக்கு பேச்சு வரவில்லை. சத்தாரைப் பற்றி விசாரிக்காமல் இரண்டு மாதங்கள் விட்டுவிட்டதை எண்ணிக் கூசினான்.

“என்னடா.. உங்கள நம்பி அனுப்புனா இப்பிடி உட்டுட்டீங்களேடா.. ”

“என்றா பண்றது… அவனை எங்கூட்டுல கொண்டுபோயி வெச்சுக்க முடியுமா நீயே சொல்லு”

சற்று யோசித்தான் சரவணன். “அவனை இங்க கூட்டீட்டு வந்து நிமான்சுல வைத்தியம் பாக்கலாமா…”

“பேசிப் பாக்கறேன்… அவனுக்குப் புரியுதான்னு”

அடுத்த நாள் சம்பத் மறுபடி அழைத்தான். அவனிடம் பேசியதாகவும் சரவணன் பேரைச் சொன்னதும் அவன் தலை ஆட்டியதாகவும் சொன்னான். அந்த வாரக் கடைசியில் குமாரோடு ரயிலில் வருவதாக சொன்னான். சத்தார் வந்தால் இந்த வீட்டில் சிரமம்தான். அவன் எப்படி நடந்து கொள்வான் என்றும் புரியவில்லை. ஆனால் வேறு வழியில்லை. ஞாயிறு காலை ரயில் நிலையத்தில் சென்று காத்திருந்தான் சரவணன். மூவரும் வரவில்லை. ரயில் வந்து போனபிறகு அரை மணி நேரம் அங்கே கடைகளில் தேடிவிட்டு வீடு வந்தான்.

வீட்டில் சிறிய கூட்டம். அக்கம் பக்கத்துப் பெண்கள் கூடியிருந்தார்கள். பதற்றமாக செருப்பைக் கழற்றி உள்ளே வந்த இவனைப் பார்த்து மேல் வீட்டு குஜராத்திப் பெண்மணி கண்ணடித்துச் சிரித்தாள். இவனை எதிர்பார்த்து நின்ற சஹிரா வாசற்படியில் மயங்கி விழுந்திருக்கிறாள். அனைவரும் சேர்ந்து தூக்கி வந்து படுக்க வைத்திருக்கிறார்கள். நல்ல செய்திதான். சஹிரா சூலுற்றிருந்தாள்.

மதியத்துக்கு மேல் குமாரும் சம்பத்தும் வந்து சேர்ந்தார்கள். களைத்துப் போயிருந்தார்கள். முகம் கறுத்திருந்தது. வரும் வழியில் சேலத்தில் ரயில் நிற்கையில் சத்தார் இறங்கி ஓடிவிட்டானாம். அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து தேடிவிட்டு பிறகு ரயில்வே போலீசில் புகார் செய்துவிட்டு வந்திருக்கிறார்கள்.

சரவணனுக்கு இடி விழுந்தது போல் ஆனது. மனசு கேட்காமல் மூவரும் சேர்ந்து கிளம்பி மீண்டும் சேலம் போனார்கள். சஹிராவை அந்த குஜராத்திப் பெண் பார்த்துக் கொள்வதாக சொல்லி அனுப்பினாள். ரயில்வே ஸ்டேஷனைச் சுற்றிலும் ஆட்டோ வைத்துக் கொண்டு சலித்தார்கள். அடுத்த நாள் மாலை வரை தேடியும் பயனில்லை. ஒருவேளை அவன் திரும்பிப் போயிருந்தால் ஊருக்குச் சென்று பார்ப்பதாக சொல்லிவிட்டு குமாரும் சம்பத்தும் அப்படியே கிளம்பிவிட இவன் பெங்களூர் திரும்பினான். பஸ் வரும் வழியெல்லாம் சாலையில் திரிபவர்களைப் பார்த்தபடியே வந்தான்.

அடுத்த இரண்டு மாதங்களில் இவன் முகவரியை எப்படியோ தெரிந்து கொண்டு சரவணனின் அப்பாவும் அம்மாவும் சில உறவினர்களோடு வந்து இறங்கிவிட்டார்கள். தெருவே அல்லோலகல்லோலப்பட்டது. இப்போதே சஹிராவை விட்டுவிட்டு சரவணன் தங்களோடு வரவேண்டும் என்று பூட்டிய கதவை உதைத்து கூச்சலிட்டார் ராமசாமி. பக்கத்தில் யாரோ போலீசுக்கு போன் செய்துவிட்டார்கள். போலீஸ் வாகனம் வந்து நின்றதும் சண்டை நின்று விட்டது. குடும்ப சண்டை என்று தெரிந்ததும் சமாதானமாகப் போகும்படி அறிவுரை சொல்லி தமிழ் தெரிந்த ஒரு மீசைக்கார காவலரை அங்கே விட்டுவிட்டுப் போனார் சப் இன்ஸ்பெக்டர்.

சரவணனின் அம்மாதான் சமாதானத் தூதுவராக இருந்தார். மருமகள் மாசமாக இருக்கிறாளென்று தெரிந்ததும் மொத்தமாக இளகிவிட்டார்.

“நீங்க போறதுன்னா போங்க.. நான் எம்பட பையங்கூடத்தான் இருப்பேன்” என்று உட்கார்ந்துவிட்டாள். பிறகு உறவினர்கள் சமாதானம் பேச மெல்ல ராமசாமியும் கரைந்தார்.

சரவணனின்  தாய் மாமா எஞ்சினியர். ராமசாமிக்கு அவர் என்றால் மரியாதை. பேசிப் பேசியே ராமசாமியை வழிக்குக் கொண்டு வந்தார்.

“ஏனுங்க மாப்ள.. இருக்கறது ஒரு பையன்.. அவனை வேண்டாமுன்னு சொல்லீட்டு புருசனும் பொண்டாட்டியும் இனி என்ன பண்ணப் போறீங்க.. காசி ராமேஸ்வரம்னு போவீங்களா.. என்ன இப்ப… துலுக்கப் புள்ளயக் கட்டீட்டான்னு ஊரு பேசும்.. அதயும் இந்த ரெண்டு மூணு மாசமா பேசி சலிச்சாச்சு.. எல்லாங் கொஞ்ச நாள்ல செரியாப் போயிருமப்பா… நீ மொதல்ல எந்திரிச்சு ஊட்டுக்குள்ள வா பேசிக்கலாம். நீயே சொல்லு நம்ம சாதீல சல்லடை போட்டுத் தேடுனாலும் இந்த மாதிரி காஷ்மீர் ஆப்பிளாட்டப் புள்ள கெடைக்குமா?”

சரவணனின் அம்மா இரண்டு நாட்கள் தங்கியிருந்து வருவதாக சொல்லி மற்றவர்களை அனுப்பி வைத்தாள். ராமசாமி இரண்டு வாரங்களுக்கு ஒருமுறை வந்து போனார். மருகளிடம் காபி கேட்டுக் குடிக்கும் அளவுக்கு மாறியிருந்தார்.

பெங்களூரிலேயே குழந்தை பெற்றுக் கொண்டாள் சஹிரா. குழந்தை வெள்ளை வெளேரென்று இருந்தது. நடுங்கும் கரங்களால் வாங்கிப் பார்த்தார் ராமசாமி. அவரது மனதின் சுவர்களை அந்த பிஞ்சுப் பாதத்தின் உதை உடைத்து விட்டிருந்தது. கண்களில் அரும்பிய நீரை யாரும் பார்த்துவிடும் முன் குழந்தையைத் திரும்பக் கொடுத்துவிட்டு அவசரமாக வெளியே வந்துவிட்டார். சஹிராவின் இரண்டு மூத்த சகோதரிகள் தங்கள் கணவன்மார்களுடன் வந்திருந்தார்கள். அப்பாவை விட அம்மாதான் கோபமாக இருக்கிறாள் என்றார்கள். சில நாட்களில் சரியாகிவிடும் என்றார்கள்.

“என்னத்தப் பண்ணிப் போடறாங்கன்னு பாத்தரலாம்.. நீ குட்டிய எடுத்துட்டு வாடா சரவணா” என்றார் ராமசாமி. குலதெய்வம் கோவிலில்தான் பெயர் வைக்க வேண்டுமென்று சொன்னார். எதுவாக இருந்தாலும் சஹிரா சம்மதித்தால் மட்டுமே என்று முடிவாக சொல்லிவிட்டான் சரவணன். சஹிராவும் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டதில் ராமசாமிக்கு இரட்டை சந்தோஷம்.  இப்போதெல்லாம் மருமகளின் பிரியாணிக்கு அவர் அடிமையாகிவிட்டார்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு ஊர் திரும்பியிருந்தான் சரவணன். பெயர் வைக்கும் விழா விமரிசையாக நடந்து முடிந்திருந்தது. ராமசாமி சென்று கூப்பிட்டதால் பல உறவினர்கள் வந்திருந்தார்கள். சிலர் வரவில்லை. கோவிலில் சஹிரா நுழைவதில் சில பிரச்னைகள் இருந்தன. சம்பத்தின் அப்பா குறுக்கிட்டுத் தீர்த்து வைத்தார்.

“என்னப்பா இப்படிப் பண்ணிப்போட்ட.. சாதிசனம் முக்கியமப்பா… நாளைக்கு நல்லது கெட்டதுன்னா நாங்க வந்து போவோணும்னு நீ நெனச்சிருந்தா இப்பிடிப் பண்ணுவியா” என்று பெரியவர்களும் “இந்தக் கெல்டுங்கல்லாம் நீ சினிமா நடிகையாட்ட ஒருத்தியப் புடிச்சுப் போட்டேன்னு பொச்செரிச்சல்ல பேசுது மாப்பள… கண்டுக்காத போயிட்டே இரு” என்று இளைய உறவினர்களும் காதில் ஓதினார்கள். இப்ராஹிம் பாய் தெருவில் பார்த்தும் பார்க்காதது போல் கடந்து போனார். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பும் இதுதான் நடந்தது. ஆனால் அவரிடம் எந்தக் கோபமும் தெரியவில்லை.

மழை வருவது போல் இருந்தது.  அப்பாவின் டிவிஎஸ்சை எடுத்துக் கொண்டு குமாரைப் பார்க்க கிளம்பினான் சரவணன். ஊர் ஒரு வருடத்தில் பெரிதாக மாறிவிடவில்லை. இன்னும் ராஜ்கிரண் படங்கள்தான் அதிக நாட்கள் ஓடின. அதே டீக்கடைகள், வெட்டி அரட்டைகள். சிறுவர்களின் கில்லி, பம்பர ஆட்டங்கள். காலை பதினோரு மணி மலையாளப் பட போஸ்டர்களில் பெரிய தொடைகள். சத்தார் எப்போதும் அமர்ந்திருக்கும் ரேஷன் கடைப் படிக்கட்டு வெறுமையாக இருந்தது. அவன் எப்போதும் அமர்ந்திருக்கும் படிகளை ஒட்டிய சுவரில் அவன் துப்பிய வெற்றிலை எச்சில் தாரைகள்  பொங்கலுக்காக வெள்ளையடிக்கப்பட்டும் இன்னும் நிறம் மங்கித் தெரிந்தன.

அங்கிருந்து ஐந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்த குமாரின்  ஊருக்குச் செல்லும் சாலையில்தான் சத்தார் கடைசியாக தங்கியிருந்த மேட்டுக்கடை பஸ் ஸ்டாப்.  டிவிஎஸ்சை நிறுத்திவிட்டு அதன் நிழற்குடைக்குள் சென்றான் சரவணன். சத்தாரும் அவனும் அமர்ந்திருந்த அதே பெஞ்சில் அமர்ந்தான். அவன் வீட்டில் எல்லாரும் இயல்புக்குத் திரும்பியிருந்தார்கள். உண்மையில் சஹிராவையும் குழந்தையையும் கொண்டாடினார்கள். இன்னும் சில நாட்களில் சஹிராவை அவள் வீட்டிலும் ஏற்றுக் கொண்டுவிடலாம்.

ஆனால் சத்தார் என்ற ஜீவனைப் பற்றி யாருக்கும் நினைவில்லை. சஹிரா கூட இப்போதெல்லாம் சத்தாரைப் பற்றி அதிகம் பேசுவதில்லை. சத்தாரின் குடும்பத்தினருக்கோ அவன் தொலைந்து போனது குறித்து ஒருவித நிம்மதியே இருப்பது போல் இவனுக்குப் பட்டது. சரவணன் மட்டுமே அவனைத் தேடி அலைகிறான். இரண்டு முறை சேலம் சென்று காவல் நிலையத்தில் விசாரித்து வந்திருந்தான். சத்தாரின் அக்காவிடம் பலமுறை கேட்டு வாங்கிய புகைப்படத்தையும் கொடுத்துவிட்டு வந்திருந்தான். ஒவ்வொரு முறையும் அந்த பைலைத் தேடி தூசி தட்டி எடுத்தார்கள். இவன் செலவில் டீ சாப்பிட்ட பிறகு தேடிட்டு இருக்கோம் என்று சொல்லி அனுப்பினார்கள். ரோஜா மாதிரியான குழந்தையைப் பார்த்தால் சத்தார் எத்தனை சந்தோஷப்படுவான் என்று நினைத்துக் கொண்டான். சந்தோஷப்படும் நிலையில் இருப்பானா என்ற கேள்வியும் கூடவே எழுந்தது. இப்போதெல்லாம் பயணங்களின் போது மனநிலை பிறழ்ந்தவர்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் மனம் பகீரென்றது. கார்கள் பறக்கும் சாலையில் எந்தப் பிரக்ஞையும் இன்றி நடக்கும் பரட்டைத்தலைகளும் அழுக்கு உடையில் இருப்பவர்களும் அவனை ஏதோ செய்தார்கள். அவர்கள் முகங்களை உற்று உற்றுப் பார்ப்பான். நின்று ஏதாவது வாங்கித் தருவான். சத்தாருக்கும் இதே போல் வேறு யாராவது வாங்கித் தருவார்கள் என்று நம்புவான்.

பஸ் ஸ்டாப்பில் மூத்திர வாடை அடித்தது. அரசின் மலிவு விலை சாராய பாக்கெட்டுகள் கிடந்தன. பஸ் ஸ்டாப்பின் பின்புறம் கருவேல மரங்கள் அடர்ந்திருந்தன. அதற்குள் பார்த்தபடி எழுந்து நின்ற சரவணனின் பார்வைக்கு அந்தப் பொருள் உடனே பட்டது. வீசி எறியப்பட்டிருந்த நைந்த துணிகள், குப்பைகள், நெகிழிப் பைகளின் இடையே கிடந்த ஒரு நைலான் பை. பஸ் ஸ்டாப் கட்டிடத்தை சுற்றிக்கொண்டு இறங்கி வந்து கருவேலங்காட்டுக்குள் நுழைந்தான்.  முள் குத்திவிடாமல் கிளைகளை விலக்கி நடந்து அந்தப் பையை  எடுத்தான். யாரோ ஏற்கனவே உள்ளே இருந்தவற்றை எடுத்துக் கொண்டு தூக்கி எறிந்திருக்க வேண்டும். சத்தாரின் இரண்டு பெரிய பூப்போட்ட லுங்கிகள் இன்னும் இருந்தன.  சுருட்டிய லுங்கிகளின் இடையே லிப்ஸ்டிக் ஒன்று பத்திரமாக இருந்தது. கரிச்சான் குருவிகள் மட்டுமே பார்த்திருக்கும் கருவேலங்காட்டின் தனிமையில் அந்த நைலான் பையைக் கையில் வைத்தபடி நீண்ட நேரம் அழுது கொண்டிருந்தான் சரவணன்.

(முற்றும்)

– அகநாழிகையின்  “விளிம்புக்கு அப்பால்” தொகுப்பில் இடம்பெற்ற கதை.

பிக் பாஸ் எனும் போதை

நெடுவாசல், கதிராமங்கலம், தலையற்ற தமிழக அரசு இவை அனைத்தையும் தாண்டி தமிழனின் இன்றைய தலையாய பிரச்னைகள் வருமாறு: ஆரவ் ஓவியாவை காதலிப்பானா மாட்டானா? இந்த காயத்ரி ரகுராம் எப்படி சேரியில் வாழ்பவர்களை கேவலமாகப் பேசலாம்? கமல்ஹாசனுக்கு இப்படி சம்பாதிக்க வேண்டுமென்று என்ன அவசியம்? பிக்பாஸ் நிகழ்ச்சி நிஜமா அல்லது கதை வசனம் எழுதி இயக்கப்படுகிறதா? நம்முடைய அன்றாட நேரத்தில் சில பல மணித்துளிகளை திருடிக் கொண்டிருக்கும் இந்த நிகழ்ச்சி மிகவும் மோசமாக இருக்கிறது என்று பரவலாக சொல்லப்பட்டாலும் இன்னும் பத்து ஆண்டுகளுக்கு இந்த நிகழ்ச்சி தொடர்ந்து நடப்பதற்கான வாய்ப்புகள் பிரகாசமாகவே தெரிகின்றன. இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம் அந்த நிகழ்ச்சியின் சர்ச்சைகளை ஆராய்வதல்ல. ஜூலியா ஓவியாவா என்று முடிவு செய்வதல்ல. பிக்பாஸ் என்ற போதை மக்களை மெல்ல அடிமைப்படுத்துவது தவிர்க்க முடியாத ஒன்று. எனவே அதன் சமூக மற்றும் பொருளாதாரப் பின்னணி குறித்து நிதானமாக அறிந்து கொள்வது ஒரு வகையில் இது போன்ற நிகழ்ச்சிகளை எதிர்கொள்ள உதவும்.

அதற்கு முன்பாக நமக்கு ஏன் பிக்பாஸ் என்ற விபத்து நேர்ந்தது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள முற்படவேண்டும். இந்தியா தன்னுடைய பொருளாதார தாராளமயமாக்கல் தொடங்கி பல வழிகளில் அமெரிக்காவைப் பின் பற்றுகிறது. ஒரு தாராளமய சமுதாயத்தில் வியாபாரம் பிரதானம். வியாபாரம் மட்டுமே பிரதானம். வியாபாரம் நடந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் தயாரிப்பு, கொள்முதல், நுகர்வு என்ற மாபெரும் சக்கரம் தொடர்ந்து சுழலும். இந்த சக்கரம் தொடர்ந்து சுழல மக்களை பணம் செலவழிக்கவும் புதிய பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டே இருக்கவும் தூண்ட வேண்டும். அதற்கு விளம்பரங்கள் தேவை. விளம்பரங்களை வைக்க மக்கள் கண்படும் இடங்கள் தேவை. ஆரம்பத்தில் பத்திரிகைகளில் கொடுத்துப் பார்த்தார்கள், பிறகு அது போதவில்லை. சாலையோர விளம்பரப் பலகைகள், துண்டுப் பிரசுரங்கள், போஸ்டர்கள், வானொலி என்று கடை விரித்தார்கள். அவையும் போதவில்லை. வெளியே வராமல் வீட்டுக்குள்ளே வாழும் பெரும்பாலான மக்களை எப்படிச் சென்றடைவது என்று மண்டையை உடைத்துக் கொண்டார்கள். அதற்கு விடையாக இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் டெலிவிஷன் எனப்படும் தொலைக்காட்சி கிடைத்தது.

அது மக்களின் வரவேற்பறையில் இருந்தது. குடும்பத்தின் அத்தனை பேரின் பார்வை நேரத்தையும் கோரியது. இருபத்து நான்கு மணிநேரமும் எதையாவது காட்டத் தயாராக இருந்தது. எனவே தொலைக்காட்சி பிற எந்த ஊடகத்தை விடவும் வலிமை வாய்ந்ததாக மாறியது. அது அமெரிக்காவில் 1960களிலேயே நடுத்தர மக்களின் அன்றாட வாழ்வில் அசைக்க முடியாத இடத்திற்கு வந்துவிட்டது. இப்போது அமெரிக்காவில் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் குறைந்தது இரண்டு தொலைக்காட்சிகளாவது இருக்கின்றன. அந்தப் பரவல் இந்தியாவில் கிட்டத்தட்ட நாற்பது ஆண்டுகள் கழித்துதான் நிகழ்ந்தது. 90களில்தான் அந்த சூழல் இங்கே சாத்தியமானது. முதலில் திரைப்படங்களையும், சில நாடகங்களையும் நம்பி இருந்த தொலைக்காட்சி கொஞ்சமாக மாலையில் மட்டுமே ஒளிபரப்பானது. மற்ற நேரங்களில் கொசுபறப்பது போல் புள்ளி புள்ளியாக திரை முழுவதும் பூச்சிதான் பறக்கும். இந்தியாவின் தாராளமயமாக்கலைத் தொடர்ந்து 24 மணி நேரத் தொலைக்காட்சிகள் அறிமுகமாயின. அது கூடவே ஒரு புதிய சவாலைக் கொண்டு வந்தது. தொடர்ந்து 24 மணி நேரம் மக்களைக் கவரும் வகையில் நிகழ்ச்சிகளைத் தரவேண்டுமென்றால் அதற்கான கன்டென்ட் எனப்படும் உள்ளடக்க நிகழ்ச்சிகள் பல ஆயிரம் மணி நேரத்துக்குத் தேவை. அவ்வளவு நேரத்துக்கு கதைகளை தொடர்ந்து யோசித்து எழுதி படம் பிடித்து உருவாக்க முடியாது. நிறைய செலவு பிடிக்கும். இந்தச் சிக்கலைத் தீர்க்க வந்தவைதான் ரியாலிட்டி நிகழ்ச்சிகள்.

சிந்தித்துப் பார்த்தால் 24 மணி நேர தொலைக்காட்சிகளின் ஃபுட்டேஜ் பசிக்கு உணவளிக்க சரியான மலிவான தீனி ரியாலிட்டி நிகழ்ச்சிகள்தான். தனியாக மெனக்கெட்டு ஸ்கிரிப்ட் உருவாக்கத் தேவையில்லை, ரிகர்சல் செய்யத் தேவையில்லை, வித விதமான செட் தேவையில்லை. ஆனால் புதிய எபிசோடுகள் தொடர்ந்து கிடைத்துக் கொண்டே இருக்கும். தொடர்ந்து விளம்பரங்களை வழங்கிக் கொண்டே இருக்கலாம். கல்லாவும்  நிறைந்துகொண்டே இருக்கும். உண்மையான மனிதர்கள், உணர்வுகள் என்று தானாகவே சுவாரசியங்களை அமைத்துக் கொள்ளும் இந்த நிகழ்ச்சிகளுக்கு மக்களிடையே பெரிய வரவேற்பு கிடைத்தது. விளையாட்டு ஒளிபரப்புகளும் செய்திகளும் கூட ஒரு வகையில் ரியாலிட்டி நிகழ்ச்சிகள்தான் என்றாலும் சாதாரண மக்கள் பங்கு பெற்ற முதல் ஷோவான கேண்டிட் கேமரா 1948ல் அமெரிக்காவில் ஒளிபரப்பானது. மக்களை திடுக்கிட வைத்து அவர்கள் எப்படி நடந்து கொள்கிறார்கள் என்பதை மறைவான கேமராவின் மூலம் படம் பிடித்த இந்த நிகழ்ச்சிதான் ரியாலிட்டி நிகழ்ச்சிகளின் முன்னோடியாக அறியப்படுகிறது. இதற்கு முன்பாக இந்த நிகழ்ச்சி கேண்டிட் மைக்ரோபோன் என்று ரேடியோவில் ஒலிபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தது என்பது உபரி தகவல்.

இந்த வகையில் அமெரிக்காவின் ரியாலிட்டி தொலைக்காட்சி தொடர்பான அத்தனை முன்னெடுப்புகளும் அதைத் தொடர்ந்து ஐரோப்பாவிலும் பிறகு ஆசியாவிலும் காப்பி அடிக்கப்பட்டன. இதற்கு உதாரணமாக பல டிவி நிகழ்ச்சிகளை சொல்லலாம். அதிலும் தமிழுக்கு வருவதற்கு முன்பாக எல்லா நிகழ்ச்சிகளும் இந்தியில் சோதிக்கப்பட்டு விடுகின்றன. எனவே அவற்றை மக்கள் பார்க்க மாட்டார்கள் என்ற சந்தேகம் எழுவதற்கு அவசியமே இல்லை. கலக்கப் போவது யாரு, சூப்பர் சிங்கர், ஜோடி நம்பர் 1 தொடங்கி இன்றைய பிக் பாஸ் வரை ஏற்கனவே வெற்றிகரமாக பல நாடுகளில், மொழிகளில் சோதிக்கப்பட்டவை. இதே போன்ற எதிர்ப்புகளும் கலகக் குரல்களும் ஆங்காங்கே எழுந்தாலும் இந்த நிகழ்ச்சிகள் அனைத்தும் வருடக் கணக்கில் தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. ஏனென்றால் இந்த சர்ச்சைகள்தான் அவற்றின் வளர்ச்சிக்கு அவசியமான உரம். தொலைக்காட்சி ஊடகத்தின் முக்கிய இலக்கான நடுத்தர மக்களுக்குப் பிடித்த ஏதோ ஒன்று அவற்றில் இருப்பதால்தான் அவை தொடர்ந்து வெற்றியடைகின்றன. இந்தக் காரணத்தினாலேயே பல சேனல்கள் முழு நேர ரியாலிட்டி சேனல்களாக இருக்கின்றன. ஆப்பிரிக்கக் காட்டுக்குள் கூட்டமாக ஆடையின்றித் திரிவது, பத்து போட்டியாளர்களிலிருந்து தனது கணவன் அல்லது மனைவியைத் தேர்ந்தெடுப்பது, குண்டானவர்களை மூன்று மாதத்தில் ஒல்லி ஆக்குவது என்று எல்லா ரகங்களிலும் அளவுகளிலும் ரியாலிட்டி நிகழ்ச்சிகள் கிடைக்கின்றன. இனி பிக்பாஸ் நிகழ்ச்சிக்கு வருவோம்.

1949ம் ஆண்டு எழுதப்பட்ட ‘1984’ என்ற அரசியல் புதினத்தில் வரும் சர்வ வல்லமை பொருந்திய சர்வாதிகாரியின் பெயர் பிக் பிரதர். அதே பெயரில்  1997ம் ஆண்டில் ஜெர்மனியில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட டிவி நிகழ்ச்சியான பிக் பிரதர்  2000ம் ஆண்டில் பெரிய அளவில் அமெரிக்காவுக்குள் வந்தது. முதல் சீசனிலேயே எக்குத்தப்பான ஹிட். அதன் பிறகு இன்று வரை தொடர்ந்து 19 சீசன்களைக் கண்டு வெற்றிகரமாக ஓடுகிறது. அமெரிக்காவில் தொடங்கிய பிக் பிரதர் பிறகு பிரிட்டன், கனடா, ஆஸ்திரேலியா, பிரேசில் என்று பரவி இந்தியாவில் பிக் பாஸ் என்ற பெயரில் 2006ல் மலர்ந்தது. இந்தியாவில் இருப்பவர்கள் பிக் பிரதர் நாவலைப் படித்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதாலோ பிரதரை விட பாசுக்கு அதிக மரியாதை கொடுப்பவர்கள் நாம் என்பதாலோ அந்தப் பெயர் மாற்றம் நிகழ்ந்திருக்கலாம். இந்தியில் பத்தாவது ஆண்டாக வெற்றி நடை போடும் இந்த நிகழ்ச்சி இந்தியாவிற்கு சன்னி லியோனை அறிமுகம் செய்த பெருமையைப் பெற்றது. ராக்கி சாவந்த் போன்றவர்கள் அம்மாவைத் திட்டுவது, அரைகுறை ஆடையுடன் ஆடுவது என்று செய்த சேஷ்டைகள் இதன் டிஆர்பியை பல மடங்கு உயர்த்தின.

பிரிட்டன் நடத்திய நிகழ்ச்சியில் இந்தியாவின் ஷில்பா ஷெட்டி கலந்து கொண்டார். அப்போது எழுந்த நிறவெறி தொடர்பான சர்ச்சையால் ஒரே இரவில் உலகப் புகழ் அடைந்தார். ஜேட் கூடி என்ற அவரைத் திட்டிய மார்க்கெட் போன பிரிட்டிஷ் டிவி நடிகையும் புகழ் அடைந்தார். அதன் பிறகு இந்தியாவில் சல்மான்கான் நடத்திய பிக்பாஸ் ஷோ வரை அவர் கலந்து கொண்டு பணம் சம்பாதித்தார். கேன்சர் நோயால் காலமடையும் வரை பிசியாகவே இருந்தார். எனவே இந்த நிகழ்ச்சியிலிருந்து வெளியே வந்த பிறகு நீங்கள் அடியோடு வெறுக்கும் நபர் அடிக்கடி சினிமா, தொலைக்காட்சிகளில் தலை காட்டினார் என்றால் அதிர்ச்சி அடையாதீர்கள். பிக் பாஸ் நிகழ்ச்சியில் நல்ல புகழ், கெட்ட புகழ் என்று எதுவும் கிடையாது. புகழ். அவ்வளவுதான்.

இந்த நிகழ்ச்சியைப் பொறுத்தவரை நாட்டில் அப்போது பிரபலமாக இருக்கும் நடிகர்கள், நடிகைகள், அரசியல்வாதிகள், விளையாட்டு வீரர்கள் என்று கலந்து கட்டி விளையாட விடுவார்கள். வெளியுலகத்தோடு தொடர்பு இல்லாமல் ஒரு வீட்டுக்குள் ஒன்றாக வசிக்கும் அவர்கள் எப்படி நடந்து கொள்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்து கூட வசிப்பவர்களே வெளியேறப்போகும் ஆட்களைத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள். பிக் பாசும் தேர்ந்தெடுப்பார். பிறகு மக்கள் வாக்கெடுப்பு அதை உறுதி செய்யும். மெல்ல போட்டியாளர்களை வெறுக்கவோ நேசிக்கவோ அவர்கள் மீது பரிதாபம் கொள்ளவோ மக்கள் தயார் செய்யப்படுவார்கள். நான்கு ஐந்து வாரங்கள் கடந்த பிறகு அந்த வீட்டுக்குள் ஒரு ஒரு ஹீரோ, ஹீரோயின், வில்லன், கிறுக்கன், காமெடியன் என்று உருவாகிவிடுவார்கள். அதன் பிறகு ஆட்டம் இன்னும் சூடு பிடிக்கும். ஒவ்வொரு வாரமும் ஒருவர் வெளியேறி, இறுதியில் எஞ்சி இருப்பவர் வெற்றி பெறுவார். துரதிருஷ்டவசமாக தமிழகத்தில் டிவி, சினிமாவைத் தாண்டி பிரபலங்கள் இல்லாத காரணத்தால் பிக் பாஸ் அப்படியான ஆட்களால் நிரம்பி வழிகிறது. ஜூலி கூட டிவி பிரபலம்தான். ஆனால் 100 நாட்கள் பெரிய அளவில் வேலை வெட்டி இல்லாத பிரபலங்களாக இருக்க வேண்டும். பெரும்பாலும் தினமும் ஒரு மணி நேரம் எடிட் செய்த காட்சிகள் ஒளிபரப்பாகும் என்றாலும் சில பிக் பிரதர் நிகழ்ச்சிகள் 24 மணி நேரமும் ரசிகர்கள் பார்த்துக் கொள்ள முடியும்படியான ஆன்லைன் ஸ்ட்ரீமிங் நிகழ்ச்சியாகவும் இருந்தன. நீங்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் கேமரா வழியாக போட்டியாளர்களைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

கமல்ஹாசன் கலைச்சேவை செய்து கடன் வாங்கித் திணறியது போதும் வாழ்க்கையில் கொஞ்சம் பணம் பார்க்கவேண்டிய நேரம் இது என்று முடிவு செய்துவிட்டார். பிக்பாஸ் நிகழ்ச்சியை நடத்துகிறார் என்பதற்காக அவர் மீது வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டுகள் அர்த்தமற்றவை. ராஜபார்வை தந்து நொந்து போனவர் அடுத்த ஆண்டிலேயே சகலகலாவல்லவன் தந்து கல்லா கட்டியதை நாம் மறந்திருக்கலாம். அவர் நன்றாக நினைவு வைத்திருக்கிறார்.  தொலைக்காட்சி என்பது ஒன்றும் தீண்டத்தகாத ஊடகம் அல்ல. கமல்ஹாசன் துணிச்சலாக தொலைக்காட்சி ஊடகத்துக்கு வந்திருப்பது இன்னும் ஐந்து அல்லது பத்து வருடங்களுக்கு அவரது சந்தையை உறுதி செய்யும். சினிமாவையும் தொலைக்காட்சியையும் இன்னும் நெருக்கமாக்கும். உண்மையில் சினிமாவை இன்னும் சில ஆண்டுகளில் தொலைக்காட்சிகள் விழுங்கிவிடும் என்பதை அவர் உணர்ந்திருக்கிறார். அது குறித்து அவர் பேச முயன்றபோது திரையுலகம் செவி கொடுக்கவில்லை. எதிர்காலத்தில் அது மாறும். அப்போது அதிகம் சிரித்துக் கொள்வது கமல்ஹாசனாக இருக்கும்.

அதே நேரம் பிக் பாஸ் எதிர்ப்பாளர்கள் மனம் தளர வேண்டியதில்லை. அமெரிக்காவில்  ஆரம்ப காலத்தில் 90 லட்சம் என்று இருந்த பிக் பிரதர் பார்வையாளர்கள் எண்ணிக்கை இப்போது 50 லட்சம் என்று குறைந்திருப்பது கவனிக்க வேண்டியது. நாட்கள் செல்ல கொஞ்சம் போரடிக்கும் நிகழ்ச்சிதான் இது. ஜோடி, சூப்பர் சிங்கர் போன்றவை தனிமனித திறமை தொடர்பான நிகழ்ச்சிகள். குறைந்த பட்சம் அங்கே வியந்து ரசிக்க ஏதாவது ஒரு பாடலோ நடனமோ இருக்கும். பிக் பிரதர் நிகழ்ச்சி அப்படியல்ல. தேமே என்று ஒரு கூட்டம் அரை குறை ஆடையுடன் வீட்டுக்குள் சுற்றித் திரிவதைப் பார்க்க வேண்டும். ஒட்டுக் கேட்கவேண்டும். விருப்பு வெறுப்புகளை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். இதனால் மற்ற ரியாலிட்டி ஷோக்களைக் காட்டிலும் வலிந்து அதிக சர்ச்சைகளைக் கிளப்பக் கூடியதாக இது இருக்கிறது. ஏனெனில் சர்ச்சைகள் கிளம்பாவிட்டால் இந்த ஷோ படுத்துவிடும். இதனால்தான் பிக் பாஸ் என்ற பிராண்டுக்கு இந்தியில் சல்மான்கான், தமிழில் கமல்ஹாசன் என்று மிகப் பெரிய பிம்பங்கள் தேவைப்படுகின்றன.

பிக்பாஸ் நிகழ்ச்சியின் மீது பல எதிர்மறை விமர்சனங்கள் இருந்தாலும் தமிழகத்துக்கு அதனால் சில நன்மைகளும் இல்லாமல் இல்லை. தமிழக மக்களின் சினிமா மோகம் உலகப் பிரபலம். சினிமாக் கவர்ச்சியை நம்பி நாட்டையே தூக்கிக் கொடுத்துவிடும் கூட்டம் நாம். திரை நட்சத்திரங்கள் என்றால் தெய்வப் பிறவிகள் என்றும் அவர்கள் வானத்திலிருந்து நம்மை ரட்சிக்க வந்தவர்கள் என்றும் நம்புபவர்களாக இருக்கிறோம். பிக் பாஸ் போன்ற நிகழ்ச்சிகள் அந்த பிம்பத்தை முற்றிலுமாக உடைக்கின்றன. நடிகர்களும் நம்மைப் போலவே தூங்கி எழுந்து வீங்கிய முகத்துடன் பல் துலக்குவதை இங்கே பலர் அதிர்ச்சியோடு பார்த்திருப்பார்கள். சாதாரண மனிதர்களைப் போல உணவு உண்டு கழிப்பறை சுத்தம் செய்து வாழும் நடிகர்  நடிகைகளின் பிம்பங்கள் இந்த மண்ணின் மக்களுக்கு காட்டப்பட வேண்டும். அவர்களின் அல்பத்தனம், அழுக்கு, கோபம் போன்றவற்றை நேரடியாகக் காட்ட வேண்டும். நடிகர்களை கடவுள் என்ற நிலையிலிருந்து சில அடிகளாவது பிக் பாஸ் போன்ற நிகழ்ச்சிகள் இறக்கி வைக்கும். அரிதாரத்துக்குப் பின் அவர்களும் மனிதர்கள்தான் என்று ரசிகர்கள் புரிந்து கொள்வது நடிகர்களுக்கும் நல்லதுதான். நேர விரயம்தான் என்றாலும் பித்தம் தெளியும் மருந்தாகவாவது இந்த நிகழ்ச்சி கொஞ்ச காலம் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்.

– ஷான்

கம்ப்யூட்டருக்கு வரும் காய்ச்சல்

தொண்ணூறுகளில் இந்தியாவில் கணினி மெல்லப் பரவ ஆரம்பித்திருந்தது. நான் படித்த கல்லூரியில் கம்ப்யூட்டர் லேப் உள்ளே நுழைவது கோவிலில் நுழைவது போன்ற ஒரு செயல். வெளியில் இருக்கும் ஒரு இரும்பு அலமாரியில் உங்கள் காலணிகளை கழற்றி வைத்து விட்டுச் செல்ல வேண்டும். கல்லூரியில் ஹாஸ்டல் மாணவர்கள் தங்கள் சாக்ஸ்களை தீபாவளி, பொங்கல் என்று விசேஷங்களுக்கு ஒரு முறைதான் துவைக்கவோ மாற்றவோ செய்வார்கள் என்பதால் அந்த அலமாரியின் ஒரு சில மீட்டர்கள் தூரத்துக்கு எந்த ஜீவராசிகளும் உலவ முடியாது. உள்ளே இயங்காத கணினிகளை பத்திரமாக உறையிட்டு மூடி வைத்திருப்பார்கள். மானிட்டருக்கு ஒரு உறை. சிபியூவுக்கு ஒரு உறை. லேப் உதவியாளர் பயபக்தியுடன் அதைத் திறப்பார். பவ்யமாக மடித்து வைப்பார். கன்னத்தில் போட்டுக் கொள்ளாதது ஒன்றுதான் பாக்கி. அறை ஏசி செய்யப்பட்டிருக்கும். பிரின்சிபால் அறைக்குக் கூட இல்லாத ஏசி. இத்தனை மரியாதையுடன் இந்தக் கணினிகளை ஏன் பாதுகாத்தார்கள் என்பது ஒரு புரியாத புதிர். ஒரு முறை அங்கே இருந்த உதவியாளரிடமே அந்த சந்தேகத்தைக் கேட்டேன். “சுத்தபத்தமா இல்லைன்னா வைரஸ் தாக்கிருமாம்பா… அப்புறம் கம்ப்யூட்டர் மொத்தமா கெட்டுப் போயிருமாம்” என்றார். இதில் கொடுமை என்னவென்றால் அந்தக் கல்லூரியின் கரஸ்பாண்டென்ட் கூட அதை நம்பியிருந்தார். சளி, காய்ச்சல் இருப்பவர்களை லேப் உள்ளே விடவேண்டாம் என்று வாய் மொழி உத்தரவு வேறு.

நிஜத்தில் மனிதர்களைத் தாக்கும் வைரஸ் என்பது என்னவென்பது இன்னும் விஞ்ஞானிகளுக்கே தெளிவில்லாத விஷயம். இவை உயிருள்ளவையா ஜடப் பொருள்களா என்ற விவாதம் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. தனியாக இருக்கும்போது உயிரற்ற மூலக்கூறு போல தேமே என்று இருக்கும் வைரஸ் ஒரு உயிருள்ள உடம்புக்குள் நுழைந்தால் தன்னைத் தானே பிரதியெடுக்கும் ஒரு செல் உயிரி போல் மாறி விடுகிறது. அது வரை இதற்கு வளர் சிதைமாற்றம், உணவு, தண்ணீர், இறப்பு என்று எதுவும் கிடையாது. கணினியைப் பாதிக்கும் வைரஸ்கள் கிட்டத்தட்ட இப்படித்தான். தனியாக இருக்கும்வரை அவற்றால் எந்த விதத்திலும் செயல்பட முடியாது. ஒரு கணினிக்கு உள்ளே தனக்கு சாதகமான சூழலில்தான் அவை செயல்பட்டு அதிக பாதகத்தை விளைவிக்கும். ஆனால் வைரசும் ஏனைய கணினி மென்பொருட்களைப் போன்ற இன்னொரு மென்பொருளே. மனிதனைத் தாக்கும் வைரஸ்களை உருவாக்கியவர் கடவுள். கணினியைத் தாக்கும் வைரஸ்களை உருவாக்குபவன் மனிதன்.

இந்த வைரஸ்களை யார் உருவாக்குகிறார்கள். இதனால் அவர்களுக்கு என்ன சந்தோஷம் கிடைக்கிறது என்ற கேள்வி எழுகிறது. எதற்காக சிவனே என்று இருக்கும் ஒரு கணினியைக் கெடுக்க வேண்டும்? பொதுக் கழிப்பிடத்தில் இருக்கும் யூரினல்களை யாரோ இரும்புக் கழியால் அடித்து உடைத்துவிட்டுப் போயிருப்பார்கள். அவர்கள் எதற்காக அதைச் செய்கிறார்கள் என்று உளவியல் சார்ந்து ஆராய்ந்தால் ஏதோ ஒரு வகையில் அவர்கள் சமுதாயத்தை வெறுப்பவர்களாக இருப்பார்கள். அல்லது அதன் கட்டுப்பாட்டை வெறுப்பவர்களாக இருப்பார்கள். உடைப்பது அழிப்பது தங்களுடைய வல்லமையைக் காட்டுவதாக அவர்கள் நம்புகிறார்கள். கம்ப்யூட்டர் வைரஸ் எழுதுவதற்கு நல்ல கம்ப்யூட்டர் அறிவு தேவை. இருப்பதிலேயே சிறந்த ப்ரோக்ராம்மர் ஒருவரால்தான் சிறந்த வைரஸ் ஒன்றை எழுத முடியும்.

ஏதோ ஒரு வகையில் ஒரு கம்ப்யூட்டரில் நுழையும் வைரஸ் முதலில் தன்னைத் தானே பிரதியெடுத்துக் கொள்கிறது. அதன் பின் தன்னைக் கண்டுபிடித்து அழிக்காமல் இருப்பதற்கான முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை எடுத்துக் கொள்கிறது. அதன் பிறகு தன்னுடைய கட்டளைகளுக்கு ஏற்ப உங்கள் கணினியில் உள்ள ஃபைல்களை அழிக்கவோ மாற்றி அமைக்கவோ செய்யும். சில வைரஸ்கள் உங்கள் தொடர்பில் உள்ள ஈமெயில் முகவரிகளுக்கு தன்னைத் தானே அனுப்பிக் கொள்ளும் திறமை படைத்தவை. தெரிந்தவரிடம் இருந்து வரும் மெயில் என்று எதார்த்தமாகத் திறந்தால் அவர்கள் வீட்டு கம்ப்யூட்டரில் இது குடியேறிவிடும். பிறகு அங்கிருந்து அவர் தொடர்புகளுக்குச் செல்லும். சில நாட்களில் சங்கிலித் தொடராக லட்சக்கணக்கான கணினிகளில் இது சென்று தங்கிவிடும். சில வைரஸ்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட இணைய தளத்தைத் தொடர்ந்து அணுக முயற்சி செய்யும். இந்த வைரஸ் மேலும் மேலும் பல கணினிகளில் பெருகும்போது அந்த இணையதளத்துக்கு செயற்கையாக போக்குவரத்து நெரிசல் ஏற்பட்டு அது செயலிழந்து விடும். கணினி வரலாற்றில் பெரும் சேதம் விளைவித்த சில முக்கியமான வைரஸ்களை இப்போது பார்க்கலாம்.

ஐ லவ் யூ என்று அழைக்கப்பட்ட வைரஸ்தான் எண்ணிக்கை அடிப்படையில் கம்ப்யூட்டர்களில் அதிகம் பரவிய ஒரு வைரஸ் என்று கருதப்படுகிறது. ஐ லவ் யூ என்ற தலைப்புடன் உங்களுக்கு ஒரு ஈமெயில் வரும். அதில் ‘காதல் வாக்குமூலம்’ என்று பெயரிடப்பட்ட டெக்ஸ்ட் ஃபைல் இணைந்திருக்கும். விண்டோஸ் கணினியில் கோப்புகளின் எக்ஸ்டென்ஷன்கள் காட்டப்படாத காலம் அது. தெரிந்த நபரிடம் இருந்து வந்திருக்கிறதே என்று நீங்களும் ஆர்வத்துடன் திறந்தால் அது ஒரு வைரஸாக உங்கள் கணினியில் பரவி அத்தனை கோப்புகளையும் அழித்து அந்த இடத்தில் தன்னை நிரப்பிக் கொள்ளும். இதன் காரணமாக உங்கள் கணினியை நீங்கள் திரும்ப பூட் செய்யக்கூட முடியாத நிலை உண்டாகும். உங்கள் நண்பர்கள் அனைவருக்கும் தானாகவே ஐ லவ் யூ என்ற தலைப்பில் இணைப்புடன் மெயில்கள் பறந்திருக்கும். அவர்களும் தெரிந்தவர் அனுப்புகிறார் என்று திறந்து பார்ப்பார்கள். வெளியான சில மாதங்களிலேயே ரூ.68000 கோடி அளவுக்கு நாசத்தை ஏற்படுத்தியது இந்த வைரஸ். இது வெளியான 2000ம் ஆண்டில் உபயோகத்தில் இருந்த 10% கம்ப்யூட்டர்களை இது நாசப்படுத்தியது. அது ஒரு பெரிய எண்ணிக்கை.

இதைப் போலவே பெரிதும் பேசப்பட்டது மெலிசா என்று அழைக்கப்பட்ட வைரஸ். மைக்ரோசாப்ட் வேர்டு ஃபைலாக இது ஈமெயில் மூலம் வரும். நிறைய பப்பிஷேம் தளங்களின் இலவச பாஸ்வேர்டுகள் இதனுள் இருப்பதாக குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும். சபலத்தோடு திறந்தால் உங்கள் தொடர்புப் பட்டியலில் இருக்கும் ஐம்பது பேருக்கு இது தன்னைத்தானே அனுப்பிக்கொள்ளும். இது பரவிய வேகத்தில் பல அரசாங்கத் துறைகள் தங்கள் ஈமெயில் சர்வரையே நிறுத்தி வைக்க வேண்டிய நிலை வந்துவிட்டது.

இதுவரை வந்த வைரஸ்களில் மிகவும் முன்னேறியதாகக் கருதப்படுவது ஸ்டக்ஸ்நெட். இஸ்ரேல் உளவு நிறுவனம் உருவாக்கிய இது வைரஸ்களின் வரலாற்றில் முதல் முறையாக கணினிகளைத் தாண்டி ஈரானின் அணு உலைகளைத் தாக்க உருவாக்கப்பட்டது. இவற்றை உருவாக்கியவர்கள், குறிப்பாக அணு உலைகளை இயக்கும் சீமென்ஸ் என்ற நிறுவனத்தால் செய்யப்பட்ட கட்டுப்பாட்டுக் கருவிகளை மட்டும் தாக்கும் வகையில் உருவாக்கினார்கள். அப்படி எந்தக் கருவிகளும் கணினியுடன் இணைந்திருக்கவில்லை என்றால் இது எந்த அட்டகாசமும் செய்யாமல் அமைதியாக இருக்கும். இதன் காரணமாக இதைக் கண்டறிந்து நீக்குவதும் கடினமான செயல். சீமென்ஸின் கருவி இணைக்கப்பட்டால் இது உடனே உயிர்பெற்றுவிடும். இதற்காக அது கணினிகளில் ஆண்டுக் கணக்கில் கூட காத்திருக்கும். அதன் பிறகு அந்த அணு உலைக் கருவிகளின் வேகத்தைக் கூட்டி அதனால் அவை செயலிழக்கும்படி செய்யும். இதனால் ஈரானின் 20% அணு உலைகள் பாதிக்கப்பட்டன. ஒரு கம்ப்யூட்டர் வைரஸ் உலகை அழிப்பதற்கு வெகு அருகில் சென்ற நிகழ்வு இது. இந்திய அணு உலைகளும் பாதிக்கப்பட்டன என்கிறது சிமான்டெக் என்ற வைரஸ் எதிர்ப்பு நிறுவனம்.

சில நேரங்களில் வைரஸ்கள் மாறுவேடமிட்டும் வரும். அவற்றை ட்ரோஜன்கள் என்று அழைக்கிறார்கள். தாராள மனதோடு உங்களுக்கு இலவசமாக ஒரு மென்பொருளை அழிப்பார்கள். வெளிப்பார்வைக்கு அது உங்களுக்கு ஒரு டோரண்டாகவோ தரவிறக்கங்களை நிர்வகிக்கவோ உதவும். நீங்கள் மகிழ்ச்சியாகப் பயன்படுத்துவீர்கள். பின்னணியில் தனது வேலையைக் காட்டும். உங்கள் அத்தனை கீ போர்டு அழுத்தங்களையும் பதிவு செய்து யாருக்கோ தொடர்ந்து அனுப்பிக் கொண்டிருக்கும். அது உங்கள் வங்கியின் கடவுச் சொல்லாகவும் இருக்கும். ஒரு புறம் இலவசமாகக் கிடைக்கிறது என்று வாங்கி வைத்துக் கொண்டால் இன்னொரு புறம் உள்ளாடை முதற்கொண்டு களவு போய்விடும் என்பது அரசியலில் மட்டுமல்ல. ட்ரோஜன்கள் விஷயத்திலும் பொருந்தும்.

இது ஒரு புறமிருக்க உலகத்தில் இப்போது மொபைல் பயனாளர்களின் எண்ணிக்கை வெடித்துப் பரவிக் கொண்டிருக்கிறது. வைரஸ் உருவாக்குபவர்களின் கவனம் நிறையவே அந்தப்பக்கம் திரும்பியிருக்கிறது. ஹம்மிங்பேட் என்ற வைரஸ் சைனாவிலிருந்து கிளம்பி இது வரை 1 கோடி ஆண்டிராய்டு போன்களுக்குள் நுழைந்திருக்கிறது. இதன் பின்னால் 25 பேர் கொண்ட நிறுவனமே இயங்குகிறதாம். உங்கள் போன்தான் இனிமேல் டிஜிட்டல் பணப்பை என்று இந்திய அரசு சொல்கிறது. அப்படியானால் எந்த மாதிரியான ஆபத்தில் இருக்கிறோம் என்று சிந்தித்துக் கொள்ளலாம். வைரஸ் எழுதுபவர்கள் முன்னேறி விட்டார்கள். அவர்கள் அந்தக் காலம் போல் உங்கள் கருவிகளைப் பாழ்படுத்துவதில்லை. வலிக்காமல் உங்கள் டேட்டாக்களை மட்டும் பின்வாசல் வழியாக கடத்தி விடுகிறார்கள். எனவே அவை கண்டுபிடிக்கப்படாமலே நீண்ட காலத்துக்கு உங்கள் கையில் இருக்கும் மொபைல் போனில் தொடர்ந்து வாழ முடியும்.

அப்படியானால் இவற்றிலிருந்து எப்படித் தப்பிப்பது என்ற கேள்வி எழலாம். முழுவதுமாகத் தப்பிப்பது இயலாத காரியம், ஆனால் கவனமாக இருந்தால் பல நேரங்களில் சேதங்களைத் தவிர்க்கலாம். இலவசமாகக் கிடைக்கிறது என்று மென்பொருட்களை கணினியில் குவித்து வைக்காதீர்கள். பெரும்பாலும் டோரண்ட் டவுன்லோடர்கள் உங்கள் கணினியின் கதவுகளைத் திறந்து விட்டு அதை வேட்டைக் காடாக்கும். போர்ன் தளங்களைப் பார்க்கவேண்டாம் என்று சொன்னால் கேட்க மாட்டீர்கள், ஆனால் அனைவரும் அறிந்த தளங்களை மட்டும் பாருங்கள். தேவையில்லாமல் செயலிகளையோ கேம்களையோ உங்கள் மொபைலில் தரவிறக்கம் செய்து கொள்ளாதீர்கள். அப்படியே செய்தாலும் அனைவரும் நன்கு அறிந்த செயலிகளை மட்டும் செய்யலாம். உங்களுக்கு அறிமுகமானவர்களாகவே இருந்தாலும் சம்மந்தமில்லாத ஈமெயில்களில் ஒட்டிக் கொண்டு வரும் இணைப்புகளைத் திறக்காதீர்கள். பெரும்பாலும் கடையில் கொடுத்து ஒரு ஆண்ட்ராய்டு போனை அன்லாக் செய்து தரச்சொன்னால் அவர்கள் அதை ரூட் செய்து விடுவார்கள். அப்படி செய்தால் இது போன்ற வைரஸ்களுக்கு வெற்றிலை பாக்கு வைத்து அழைப்பது மாதிரி.

இலவச மென்பொருளாகவோ, கிலுகிலுப்பு வீடியோவாகவோ, புத்தம் புதிய ஐபோன் பரிசாகவோ பெரும்பாலும் இந்த வைரஸ்கள் மனித மனதின் சபலத்தைப் பயன்படுத்தியே கணினிக்குள் அல்லது மொபைலுக்குள் நுழைகின்றன. எதுவுமே இலவசமில்லை இங்கே.

-ஷான்

நன்றி: மின்னம்பலம்.

 

சுஜாதா விருது

மூன்று ஆண்டுகளாகியும் அம்மாவின் பிரிவையே இன்னும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது உழன்று கொண்டிருக்கையில் திடீரென்று உடல் நலக் குறைவு ஏற்பட்டு மறைந்த அப்பா என்னைப் பேரதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தி விட்டார். அழக்கூட முடியாத வெறுமை சூழ்ந்து கொண்டது. அவர்கள் இருவரும் செங்கல் செங்கல்லாகக் கட்டிய அந்த வீடு என்னை ஏதேதோ செய்தது. என்னவெல்லாம் நான் மாற்றிச் செய்திருந்தால் அவர்கள் இன்னும் என்னோடு வாழ்ந்திருப்பார்கள் என்ற மன உளைச்சல் வேறு சேர்ந்து கொண்டது. அவர்கள் இல்லாத ஊரில் இருக்கவே பிடிக்காமல்தான் சென்ற வாரம் சென்னை வந்தேன். நாம் வாழ்வதைப் பார்த்து பெருமைப்பட இருந்தவர்கள் இருவருமே இல்லை என்றான பிறகு இனி அவ்வளவுதானோ என்ற எண்ணம் திரும்பத் திரும்ப வந்து கொண்டே இருந்தது.

சென்னையில் வந்து வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் வந்த முதல் அழைப்பு மனுஷ்யபுத்திரனிடம் இருந்து. அப்பாவின் மறைவுக்கு அனுதாபம் தெரிவித்தவர் கூடவே சுஜாதா விருதுக்குத் தேர்வானதையும் பகிர்ந்து கொண்டார். அவர் சொன்ன நேரத்தில் எப்படி பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் மகிழ்ச்சி, நன்றி என்று மட்டும் சொல்லி வைத்துவிட்டேன். ஆனால் பிறகு நிதானமாக யோசித்தபோதுதான் இந்த விருது இந்த காலகட்டத்தில் வந்திருப்பது எத்தனை முக்கியமானது என்று புரிந்தது. விரல் முனைக் கடவுள் நூல் வெளியாகி அதன் முதல் பிரதியைக் கூடப் பார்க்காமல் அம்மா மறைந்த போது முழுவதுமாக உடைந்து போயிருந்தேன். முன்பின் அறிமுகமில்லாத என்னுடைய கவிதைகளைப் படித்துவிட்டு வண்ணதாசன் அனுப்பியிருந்த மின்னஞ்சல் என்னை அள்ளிச் சேர்ந்து மீண்டும் உருவாக்கும் பயணத்தில் முதல் படியாக இருந்தது. அப்படியான ஒரு மீட்டெடுக்கும் நிகழ்வாகத்தான் சுஜாதா விருதையும் நான் பார்க்கிறேன்.

இவர்களுக்கு சுஜாதா பெயரில் இலக்கிய விருது தேவையா? என்று தொடங்கி சுஜாதா பெயரில் விருது தேவையா, இவர்களுக்கு விருது தேவையா, சுஜாதா தேவையா, இலக்கிய விருது தேவையா, இவர்களுக்கு இலக்கியம் தேவையா, இவர்களே தேவையா என்று போய் சுஜாதா தேவையா என்பது வரை பல விவாதங்கள் நடந்ததை மவுனமாகவே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

யாருக்கு எப்படியோ தெரியாது. என்னைப் பொருத்தவரை தமிழ் இலக்கிய உலகில் தீவிர இலக்கியம் எழுதி காலத்தால் அழியாத படைப்புகளை உருவாக்கியவர்களை விடவும் சுஜாதா முக்கியமானவர். இலக்கியவாத தீண்டாமைகளால் புறக்கணிக்கப்பட்ட புதிய எளிய வாசகர்களை கைபிடித்து உள்ளே அழைத்து வந்து இலக்கிய மேல் சாதியில் பிறகு அவர்கள் இணைய அவர் ஒரு பாலமாக இருந்தார். இதை தீவிர இலக்கிய எழுத்தாளர்களும் ஒப்புக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். அவர் ஏன் ஒரு சகாப்தம் என்பதை இன்னும் விரிவாக ஏற்கனவே மின்னம்பலத்தில் எழுதிவிட்டேன். தனிப்பட்ட முறையில் எனது கணினி குறித்த ஆர்வம், அறிவியல் குறித்த பார்வை ஆகியவை அவர் எழுத்துகளின் விளைவு என்பதாலும் இந்த விருது எனக்கு மிகவும் முக்கியமானது. அவருடைய நூல்களின் ராயல்டியில் இருந்து ஒரு சிறு தொகை பரிசாக என்னையும் அடைந்திருக்கிறது என்பது கூட பெருமையான ஒன்றுதான்.

விருது வழங்கும் விழாவில் என்னோடு மேடையைப் பகிர்ந்து கொண்ட எழுத்தாளர்களைப் பார்த்தபோது இந்த விருது சரியான பாதையில்தான் செல்கிறது என்று தோன்றியது. இந்த நாளை முழுமையாக நானாக இல்லாத மன நிலையில்தான் கடந்தேன். அந்த வெறுமை முற்றிலும் அகலவில்லை என்றாலும் ஒரு மெல்லிய தென்றல் தொடங்கியிருந்தது. வீட்டின் சூழல் காரணமாக குடும்பத்திலிருந்து யாரும் வர இயலவில்லை. அந்தக் குறையை நண்பர்கள் வந்திருந்து தீர்த்தார்கள். வாழ்த்துகளும் நன்றிகளுமாக ஒரு இனிய மாலை நிறைவடைந்தது.

ஷான் கருப்புசாமியா.. யாரு.. எழுதறாரா.. என்று கேட்பவர்களை எப்போதும் நான் நேசிக்கிறேன். ஏனெனில் அவர்கள் எனக்கு வேலை வைப்பதில்லை. இப்படியே இருந்துகொள்ள என்னை அனுமதிக்கிறார்கள். கொஞ்சமே எழுதியிருந்தாலும் என்னைத் தேடித் தேடிப் படிப்பவர்கள், விமர்சிப்பவர்கள், பாராட்டுபவர்கள் இவர்கள்தான் என்னை வேலை வாங்குபவர்கள். கூடவே இப்படியான விருதுகளையும் கண்டு அச்சம் வருகிறது. வேலை வாங்குவோரின் அந்த எண்ணிக்கை இதனால் கொஞ்சமாவது கூடியிருக்கும். விருதுக்கு முன்பிருந்த அதே நான்தான் விருதுக்குப் பின்னும் இருக்கிறேன். ஆனால் கொஞ்சம் பொறுப்புகள் கூடிவிட்டதை உணர முடிகிறது. தொடர்ந்து பயணிப்போம்.

இந்த அங்கீகாரத்தை வழங்கிய சுஜாதா அறக்கட்டளை, உயிர்மை பதிப்பகம் மற்றும் தேர்வுக் குழுவிற்கு நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள்.

இந்த விருதை ஷானாகிய என்னை மூட்டை சுமந்தும் விறகு பிளந்தும் உருவாக்கிய, இலக்கியம் பற்றியெல்லாம் எதுவுமே புரியாத கருப்புசாமி என்ற கடும் உழைப்பாளிக்கு சமர்ப்பிக்கிறேன்.

பாகுபலி – 2

கட்டப்பா பாகுபலியை குத்திக் கொன்றுவிட்டு கத்தியை தரதரவென இழுத்தபடியே சில பல கிலோமீட்டர் தூரத்தில் உள்ள மகிழ்மதிக்கு நடந்தே (குதிரையில் வந்திருக்க வாய்ப்பில்லை) வருகிறார். நிற்க, கட்டப்பா ஏன் பாகுபலியைக் கொன்றார் என்று கதையை நான் வெளிப்படுத்தவில்லை. இந்தக் காட்சி டிரெயிலரிலேயே வருகிறது. வரும்போதும் வந்த பிறகும் கத்தியில் ரத்தம் காயாமல் சொட்டியபடி இருக்கிறது. ஒருவேளை பாகுபலிக்கு ரத்தம் உறையாதபடி ஏதாவது ரேர் மெடிக்கல் கண்டிஷன் இருக்கவேண்டும், அப்படி இருந்திருந்தால் கட்டப்பாவுக்கு வேலை வைக்காமல் சவரக் கத்தி கிழித்தே அவர் சிவலோகப் பதவி அடைந்திருப்பார். ஆனால் இப்படியெல்லாம் யோசிக்கும் புத்தியை மூட்டை கட்டி வைத்துவிட்டுத்தான் பாகுபலி படத்துக்கு நீங்கள் போகவேண்டும். ஏழு மலை ஏழு கடல் தாண்டி கிளியிடம் அசுரனின்  உயிர் இருக்கும் கதையைக் கேட்கும் மனநிலையில்தான் பாகுபலி கதையை நீங்கள் அணுக வேண்டும். அசுரன் ஆரியனா திராவிடனா என்று யோசிப்பவராக இருந்தால் படம் முடிவதற்குள் ரத்தக் கொதிப்பில் நீங்கள் காலியாகி விடுவீர்கள்.

லார்ட் ஆப் தி ரிங்ஸ், நார்னியா படங்களைப் பார்த்துவிட்டு இதுபோல் நம் ஊரில் எப்போது படம் எடுக்கப் போகிறார்கள் என்று பெருமூச்சு விட வேண்டிய தேவை இனி இல்லை. அவர்களுக்கு உலக அளவில் மார்க்கெட் இருக்கிறது நமக்கு இல்லை என்று நமக்கு நாமே சமாதானம் சொல்லிக் கொள்ளவும் வேண்டியதில்லை. ராஜமௌலி தனது பாகுபலி தொடர் படங்கள்  மூலம் அந்த விவாதங்களுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டார். இனி சரித்திர, ஃபேண்டசி படம் எடுப்பவர்களின் புதிய பெஞ்ச்மார்க் பாகுபலிதான். இந்த சாதனையை அவர் பாகுபலி முதல் பாகத்திலேயே செய்துவிட்டார். இரண்டாம் பாகத்தில் அவர் செய்திருப்பது ஒன்றுதான். முதல் பாகம் ஏற்படுத்திய எதிர்பார்ப்பையும் பரபரப்பையும் ஈடுகட்டும் உழைப்பை வழங்கியதுதான். ஒரு மாபெரும் வெற்றியைத் தொடர்ந்து இதைச் செய்வது ஒரு சாதாரணமான காரியம் அல்ல. அதைச் செய்தமைக்காகவே அவருக்கு விழா எடுத்துவிடலாம்.

கதை என்று பார்த்தால் பாகுபலி புதுமையான கதை ஒன்றும் இல்லை. கில்லி படத்தில் பிரகாஷ்ராஜ் “அப்பா கடைசில ஜெமினி கணேசன் படத்தை வரைஞ்சிருக்கான்பா” என்பாரே அது போல டிஸ்னியின் லயன் கிங் படத்தை தட்டி வளைத்து நெளித்து நிமிர்த்தினால் பாகுபலி வந்துவிடும். பாகுபலி மட்டுமல்ல எத்தனையோ சரித்திரப் படங்களின் கதை அரச குடும்பத்தினுள் நடக்கும் பங்காளி மாமன் மச்சான் சண்டைதான். இரண்டாம் பாகத்தில்தான் கொஞ்சமேனும் திரைக்கதை என்ற ஒன்று இருக்கிறது. முதல் பாகத்தில் அது கூட இல்லை. கதையைப் பற்றிக் கவலையில்லாமல் நம்மை ரசிக்க வைப்பது படைப்பாற்றலுடன் படம் எடுக்கப்பட்ட விதம்தான். உருவாக்கத்தில்  இருக்கும் டீடெயிலிங்தான். எல்லையின்றிப் பாயும் தரை தொடா நீர் வீழ்ச்சி, அதன் உச்சியில் ஒரு அழகி, அங்கே ஒரு பிரமாண்டமான மகிழ்மதி, காலகேயர்கள், ஹல்க் அளவு பலம் கொண்ட ஹீரோ, காட்டெருமையை ஒரே குத்தில் வீழ்த்தும் வில்லன், கிளாடியேட்டர், பிரேவ் ஹார்ட் வகையறா போர்க்களங்கள் என்று கற்பனை விரிந்து பரவியிருக்கிறது. ரோமானியர்களின் ஆடைகள், கவசங்கள், கிரீடங்கள், ரதங்கள், ஆயுதங்கள் என்று உபயோகிக்கும் சைவ அரசர்களின் கதையை உறுத்தாமல் கடக்க அந்த அதீத  கற்பனைதான் உதவுகிறது. யுவராணி தேவசேனாவின் குடும்பத்தினர் வைணவத்தைத் தழுவியவர்கள் போலத் தெரிகிறது. எப்படியோ கொஞ்சம் சமன் செய்துதானே ஆகவேண்டும்.

இதே போல பொன்னியின் செல்வனை பிரமாண்டமாக எடுக்கலாம் என்று பல பதிவுகளைக் காண முடிந்தது. பொன்னியின் செல்வன் கதையின் மண் உண்மை. மன்னர்கள் உண்மை. பல சரித்திர நிகழ்வுகள் உண்மை. பாகுபலியோடு ஒப்பிடுகையில் அதில் புனைவுத் தன்மை குறைவு. பாகுபலியின் கதை நடக்கும் இடம், மனிதர்கள், பேச்சு வழக்குகள் என்று அத்தனையும் கற்பனை. கட்டற்ற படைப்புச் சுதந்திரத்துடன் உருவாக்கப்பட்ட அந்தப் படத்தின் பிரமாண்டத்தை பொன்னியின் செல்வன் முறியடிப்பது சாத்தியமில்லை. கண்ணுக்கெட்டாத உயரத்தில் இருக்கும் அருவியின் உச்சியில் இருக்கும் மகிழ்மதியைப் போல சோழர்களின் நகரம் ஒன்றை உருவாக்க முடியாது. வீர நாராயண ஏரியை அதன் அளவைத் தாண்டி காட்டிவிட முடியாது. ராமாயணம், மகாபாரதம் போன்றவற்றைப் படமாக எடுத்தால் ஒருவேளை சாத்தியமாகலாம். படத்தின் கதையையும் களத்தையும் தேர்ந்தெடுப்பதில் இருந்து தொடங்கியிருக்கிறது ராஜமௌலியின் பிரமாண்டத்துக்கான தேடல். எருமைகள், மாடுகள் கூட பாகுபலியில் பிரமாண்டமாகவே இருக்கின்றன. இந்த வகையான ஃபேண்டசி வித்தையை அவதார் படத்தில் நிகழ்த்தியிருப்பார் ஜேம்ஸ் கேமரூன். அவர் எவ்வளவு முயன்றாலும் இதை டைட்டானிக் கதையில் செய்திருக்க முடியாது.

பிரபாஸ் அமரேந்திர பாகுபலி பாத்திரத்தில்தான் அதிகம் ஜொலிக்கிறார். ஆனால் நடிப்பில் அவரை விட ரானா கொஞ்சம் முந்துகிறார். கொஞ்சம் மிகை நடிப்புதான். நாசர் உட்பட படத்தில் நடித்திருக்கும் அனைவருமே ஓவர் ஆக்ட்தான் செய்திருக்கிறார்கள். சரித்திரப் படங்கள் கொஞ்சம் அப்படித்தான் இருக்கும் என்று இதையும் ஜீரணிக்க வேண்டியிருக்கிறது. இரண்டாம் பாகம் முழுக்க முழுக்க அனுஷ்காவின் அழகுக்கானது என்றாலும் ஒரு வசனம் கூடத் தரப்படாமல் சில காட்சிகளில் மட்டுமே தலை காட்டிப் போகும் அளவு சுருக்கப்பட்ட தமன்னா கொஞ்சம் ஏமாற்றம் அடைந்திருப்பார். இரண்டு பாகங்களிலும் முழுக்க முழுக்க ஸ்கோப் உள்ள ஒரு பாத்திரம் என்றால் அது சத்யராஜின் கட்டப்பா பாத்திரம்தான். அவரது நடிப்பு வாழ்க்கையில் அவரை வேறு ஒரு தளத்துக்கு உயர்த்திய படமாக இது இருக்கும். இரண்டாம் பாகத்தில் அவரது நகைச்சுவை ஓரளவு ஈடுபட்டாலும் அவரது வழக்கமான நக்கல் நையாண்டியைப் பார்த்துப் பழகிய நமக்கு இந்த நகைச்சுவை கொஞ்சம் செயற்கையாக இருக்கிறது. அவருக்கு மட்டும் கொங்குத் தமிழில் பேச சலுகை அளித்திருக்கலாம். கொங்குத் தமிழ் பழமையான தமிழ் இல்லை என்று இவர்களுக்கெல்லாம் யார் சொன்னது? உண்மையில் இந்த திராவிட மேடைத் தமிழைக் காட்டிலும் வட்டார வழக்குகளுக்கே நீண்ட வரலாறு இருக்கக் கூடும்.

இது வர்ணாசிரமத்தை வலியுறுத்தும் இந்துத்வா படம் என்றும் இந்தப் படம் எடுத்த செலவில் எத்தனை சில கோடி ஏழைகளுக்கு அன்னதானம் வழங்கியிருக்கலாம் என்றும் ஓடும் இணைய விவாதங்களை அப்படியே கடந்து ஓடிவிட வேண்டியதுதான். ஏனென்றால் இத்தனையும் பேசிவிட்டு ஒரு திரைப்படத்துக்கு பொழுதுபோக்கு என்ற அதற்குரிய இடத்தை மட்டும் கொடுத்தால் போதுமானது என்று இவர்களே வேறு ஒரு இடத்தில் பேசுவார்கள். நமது இராமாயண மகாபாரதக் காவியங்களை விட வர்ணாசிரம தர்மங்களை வலியுறுத்தும் கதை இன்னொன்று வர முடியாது. குறைந்த பட்சம் பாகுபலியில் வர்ணாசிரம அடுக்குகள் குறைந்து சத்ரிய-சாமானிய தர்மம் மட்டுமே பேசுகிறார்கள். கதையின் சூழலில் இருப்பதை படத்தில் பேசித்தானே ஆக வேண்டும். அமரேந்திர பாகுபலி ஆங்காங்கே கம்யூனிசம் பேசுகிறார், தீண்டாமையை எதிர்க்கிறார், ராகுல் காந்தி போல் குடிசை வாசிகளிடம் சாப்பிடுகிறார். இதற்கு மேல் என்ன வேண்டும்?

இரண்டாம் பாகத்தில் பாடல்கள் முதல் பாகத்தைப் போல் கவரும்படியாக இல்லை. ஒருவேளை கேட்கக் கேட்க பிடித்துப் போகலாம். இசை டெம்ப்ளேட் முதல் பாகத்திலேயே பழகிவிட்டது. பின்னணி இசை பல இடங்களில் ரசிக்க வைக்கிறது. அப்படி இருக்கக் கூடாது என்பார்கள் உலக சினிமா ஞானம் உள்ளவர்கள். ஆனால் நாம் தாரை தப்பட்டை கேட்டு வளர்ந்தவர்கள்தானே. சிஜி இல்லாத ஷாட்களே இல்லாத நிலையில் படத்தின் ஒளிப்பதிவாளர் எப்படியெல்லாம் மெனக்கெட்டிருப்பார் என்று நினைத்தாலே ரத்தக் கண்ணீர் வருகிறது. அதற்கான திட்டமிடலும் அதைத் தொடர்ந்த கணினி வரைகலையும் இந்த வேலைகளை அருகில் இருந்து பார்த்தவன் என்ற வகையில் எத்தனை கடினமானவை என்று தெரியும். மேக்கிங் ஆப் பாகுபலி என்று ஒரு ஆவணப்படம் எடுத்தால் அதை ப்ராஜெக்ட் மேனேஜ்மெண்ட் வகுப்புகளில் போட்டுக் காட்டலாம். படத்தின் விசுவல் எஃபெக்ட்ஸ் டீமுக்கு ஸ்பெஷல் பாராட்டுகள். குறிப்பாக பறக்கும் பாய்மரக் கப்பலைச் சுற்றி ஓடும் மேகக் குதிரைகளைத் தவற விட்டுவிடாதீர்கள். ரத்தம் தெறிக்கும் கட்டிடங்கள் உடையும் சிஜி காட்சிகளின் நடுவே அது ஒரு கவிதை.

இறுதியாக, எல்லாவற்றையும் பிரமாண்டமாகக் காட்டும் எண்ணத்தில் வன்முறையும் படத்தில் பிரமாண்டமாகவே இருக்கிறது. தலையில்லா முண்டங்கள் நடந்து விழுகின்றன. தலைகள் தூக்கி எறியப்படுகின்றன. வாட்கள் உடல்களின் இந்தப் பக்கம் போய் அந்தப் பக்கம் வெளிவருகின்றன. எவ்வளவு யோசித்தாலும் ஆணோ பெண்ணோ இன்னொரு மனிதரை  சரக்கென்று கழுத்தை அறுத்தோ, சதக்கென்று குத்தியோ, கதையால் அடித்தோ சாகடிக்காத முக்கிய கதாபாத்திரம் எதுவும் படத்தில் இல்லை. ‘பெண்களைத் தொட்டவன் விரல்களை அல்ல தலையை வெட்ட வேண்டும்’ என்ற வசனத்திற்கு குஞ்சு குளுவான் எல்லாம் கை தட்டும்போது திகிலாக இருந்தது. இதைத்தான் ‘நம்ம சாதிப் பெண்கள்’ என்று கொஞ்சம் மாற்றி ஆணவக் கொலை செய்பவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு ஃபேண்டசி படமாகவும் குழந்தைகளை ஈர்க்கும் வகையிலும் மார்க்கெட் செய்யப்பட்ட யுஏ சான்றிதழ் வழங்கப்பட்ட ஒரு படத்தில் இத்தனை ரத்தமும் வன்முறையும் எப்படி வந்தது. சென்சார் போர்டு என்ற ஒன்று இந்தியாவுக்குத் தேவையா என்ற கேள்வியையும் இந்தப் படம் பிரமாண்டமாக எழுப்புகிறது. காசை வாங்கிக் கொண்டு எதை வேண்டுமானாலும் அனுமதிக்கும் இந்தத் தணிக்கைத் துறை இல்லாவிட்டாலாவது குறைந்தபட்சம் மக்களாவது குழந்தைகளை அழைத்துச் செல்லும் முன்பு சுயமாக யோசித்து முடிவெடுப்பார்கள். வரிப்பணத்துக்கும் கேடாக வேலையே செய்யாத அவர்கள் இந்த நாட்டிற்கு எதற்கு?

– ஷான்.

 

 

 

ஊழித்தீ (இன்பெர்னோ – திரைப்படம்)

“உங்கள் கடைசி நம்பிக்கையையும் உதிர்த்துவிட்டு உள்ளே நுழையுங்கள்”

இப்படித்தான் நரகம் குறித்த உலகத்தின் பார்வையை முதன் முதலாக உருவாக்கிய டிவைன் காமெடி என்ற நெடுங்கவிதையைத் தொடங்குகிறார் டண்டே. அவர் ஒரு 14ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த இத்தாலிய கவிஞர். அதில் வரும் இன்பெர்னோ என்ற பகுதியில் நரகத்தை சுழன்று இறங்கும் படிக்கிணறு போல் வர்ணித்திருக்கிறார். ஒவ்வொரு பாவத்துக்கும் ஒவ்வொரு வட்டம். ஒவ்வொரு தண்டனை. கிட்டத்தட்ட நம்முடைய கருடபுராணம் போலத்தான். சுழன்று இறங்கி இறுதியில் மையத்தில் பத்தாவது சுற்றில் கீழே சாத்தானைச் சந்திப்பீர்கள். வெளியேற எந்த வழியும் இல்லை. ஆனால் தனது படைப்பில் டண்டே அவரது காதலியின் உதவியால் வெளியேறி விடுவார். இந்தக் கவிதைதான் ஒட்டு மொத்த ஐரோப்பிய சமுதாயத்தின் நரகம் குறித்தான பார்வையைக் கட்டமைத்தது. இன்பெர்னோவை ஒட்டி அதன் பிறகு ஆயிரக்கணக்கான சிற்பங்களும் நூல்களும் ஓவியங்களும் மொழியாக்கங்களும் உருவாகின. இன்றும் அந்த விவாதம் தொடர்ந்து நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இந்தக் கட்டுரை உட்பட. மனித சரித்திரத்தில் இப்படி எந்தக் கவிதையும் கொண்டாடப்படவில்லை, விவாதிக்கப்படவில்லை என்று சொல்லலாம். ஒரு உண்மையான கவிதையின் பயணம் அதன் கடைசி வரியில்தான் தொடங்குகிறது.

டண்டே ஒரு காலகட்டத்தில் இத்தாலியின் ப்ளோரன்ஸ் நகரத்தில் இருந்து அரசியல் காரணங்களால் வெளியேற்றப்படுகிறார். மீண்டும் நகரத்துக்குள் காலடி வைத்தால் அவரது தலை சீவப்படும் என்று ஆணை பிறப்பிக்கப்படுகிறது. ப்ளோரன்ஸ் நகரம் அவரது இதயத்துக்கு நெருக்கமானது என்பதோடு அவரது காதலியையும் அவர் பிரிய நேர்கிறது. அந்த சோகத்திலும் ப்ளேக் நோய் தாக்கிய 14ம் நூற்றாண்டின் பின்னணியிலும்தான் உருவாகிறது அவருடைய இன்பெர்னோ. ப்ளேக் நோய் ஐரோப்பாவின் மக்கள் தொகையைப் பாதியாகக் குறைத்து விடுகிறது. மக்கள் கொத்துக் கொத்தாக செத்து விழுந்தார்கள். ஆனால் ப்ளேக் நோய் வந்து சென்ற அடுத்த நூறு வருடங்களில் ஐரோப்பாவில் ரினைசன்ஸ் எனப்படும் மறுமலர்ச்சி உருவானது. அறிவியல், கலை, நாகரிகம் ஆகியவற்றில் அவர்கள் கொடிகட்டிப் பறக்கிறார்கள். ப்ளேக் நோய் ஒரு சாபத்தைப் போன்ற வரமாக அவர்களுக்கு மாறியது. அதன் பிறகு பல நூற்றாண்டுகள் உலகமெங்கும் பல்கிப் பெருகியதும் அவர்கள்தான்.

டான் பிரவுன் சரித்திர உண்மைகளைப் பின்னிய அறிவியல் புனைவுகளை உருவாக்குவதில் வல்லவர். அவரது இன்பெர்னோ என்ற பெயரிட்ட நாவலை இரண்டு மூன்று மாதங்களுக்கு முன்புதான் படித்தேன். நரகம் குறித்தான சித்தரிப்பு உண்மையில் நரகத்தைக் குறித்ததல்ல. இந்த பூமியில் மனித உயிர் தோன்றி நூறு கோடி மக்கள் என்ற நிலையை அடைய நூறாயிரம் ஆண்டுகள் பிடித்தன. 1800 வாக்கில்தான் அந்த அளவு மக்கள் தொகையை அடைகிறோம். அதன் பிறகு வெறும் 120 வருடங்களில் அந்த மக்கள் தொகை இரண்டு மடங்காகிறது. அதன் பிறகு 40 வருடங்களில் மறுபடி இரட்டிப்பாகி நானூறு கோடியை அடைகிறோம். அது 1974ம் ஆண்டில். அதாவது நூறு வருடங்களில் நான்கு மடங்கு பெருக்கம். அதன் பிறகு ஒவ்வொரு 12 வருடங்களும் நூறு கோடி மனிதர்கள் இந்த பூமியில் பிறந்தார்கள். அதாவது நூறாயிரம் வருடங்கள் கூடி நடக்கும் மக்கள் தொகைப் பெருக்கம் 12 வருடங்களில் நடக்கிறது. இதுதான் உண்மையான நரகம். ஏமாற்று வேலைகள், துரோகம், வன்முறை, கொலை, கொள்ளை என்று பெருகப் போகும் இந்த பூமிதான் நரகம். இதே வேகத்தில் வளர்ந்தால் மனித இனம் தன்னைத்தானே அழித்துக் கொள்ளும். இதைத் தடுக்க காற்றில், நீரில் பரவும் ஒரு வைரஸை ஒரு பணக்கார விஞ்ஞானி உருவாக்குகிறார். அதன் மூலம் உலக மக்கள் தொகையே பாதியாகக் குறைந்துவிடும். அது வெளியே பரவாமல் தடுக்கும் பணியில் பேராசிரியர் லாங்டன் ஈடுபடுகிறார். அந்த வைரஸை மறைத்து வைத்திருக்கும் இடத்தைப் பற்றிய குறிப்பு டண்டேவின் இன்பெர்னோவில் ஒளிந்துள்ளது. இதுதான் நாவலின் கதை. கோலிவுட்டில் எடுப்பதாக இருந்தால் நகுலன் கவிதைகளில் ஒளித்து வைத்திருக்கலாம். முடிந்தால் கண்டுபிடியுங்கள் என்று.

இந்த நாவலைப் படித்தபிறகு வேலை சார்ந்து அமெரிக்கா பயணித்தேன். என்னுடைய விடுதி அறையில் அதற்கு முன்பு தங்கியிருந்தவர் விட்டுச் சென்ற சேவேஜ் கார்டன் என்ற ஆங்கில நாவல் கிடைத்தது. எழுதியவர் மார்க் மில்ஸ். அது முதல் உலகப் போர் காலத்தைச் சேர்ந்த கதை. சில நூறு ஆண்டுகள் பழமையான ஒரு இத்தாலிய மாளிகையில் உள்ள தோட்டத்தைக் குறித்து ஆராயும் இளம் ஆராய்ச்சியாளன் குறித்த கதை. அந்தத் தோட்டத்தில் ஒரு மர்மம் அடங்கி இருக்கிறது. அந்தத் தோட்டம் நரக வடிவத்தில் வட்டங்களாக அமைந்திருக்கிறது என்பதை அவன் கண்டுபிடிக்கிறான். அது டண்டேவின் நரகத்தைப் போல வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதிலும் அவன் டிவைன் காமெடியைத் தேடி இன்பெர்னோவைப் படிக்கிறான். இது தற்செயலாக நிகழ்ந்ததா அல்லது அந்தக் கவிதை என்னைத் துரத்துகிறதா என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது. இது நடந்து சில நாட்களில் அமெரிக்காவில் ஒரு திரைப்படமாவது பார்க்க வேண்டும் என்று தேடியபோது பட்டியலில் மேலே எது வந்து நின்றிருக்கும் என்று நீங்கள் இப்போது ஊகித்திருப்பீர்கள். சரி டண்டேவின் கவிதையின் இன்னொரு வடிவமான திரைப்படத்தையும் பார்த்து வைப்போம் என்று முன்பதிவு செய்துவிட்டேன்.

தியேட்டரில் உள்ளே நுழைந்ததும் எனக்கு ஒரு வினாடி திடுக்கிட்டது. அது ஒரு ஐமேக்ஸ் திரையரங்கம். அரைவட்ட வடிவில் படிகளாக அமைந்திருந்தது. அதாவது டண்டேவின் நரகம் போலவே. நான் முன் பதிவு செய்திருந்தது ஜே வரிசை. திரையிலிருந்து பத்தாவது வட்டம். திரைதான் சாத்தான் என்றால் நான் நரகத்துக்கு ஒரு அடிதான் வெளியில் இருந்தேன். முன்னூறு பேர் அமர வேண்டிய திரையரங்கில் பத்து பேர்தான் இருந்தோம். தெரிந்த கதைதான் என்பதால் திரைக்கதையின் திடுக்கிடும் திருப்பங்களில் மனம் ஒன்றவில்லை. நாவலை சரியாக எடுத்திருக்கிறார்களா என்பதிலேயே மனம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அடடே இந்த இடத்தில் அவர் மயக்கம் போடவே இல்லையே.. நாயகி விக் அல்லவா வைத்திருப்பார் என்று குற்றம் கண்டுபிடிப்பதில்தான் காலம் கழிந்தது. முதன் முறையாக ஐமேக்ஸ் அனுபவம் கொஞ்சம் போரடிக்காமல் இருக்க உதவியது. வழக்கம் போலவே நாவலில் இருக்கும் உபதகவல்களை திரைக்கதையில் சொல்ல முடியாது என்பதால் இந்தத் திரைப்படத்தை நாவலின் நீட்சியாக வேண்டுமானால் பார்க்கலாம். படத்தை மட்டும் தனியாகப் பார்த்தால் இன்னுமொரு அமெரிக்கன் உலகத்தைக் காப்பாற்றும் கதை.

டாவின்சி கோட், ஏஞ்சல்ஸ் அண்ட் டீமன்ஸ் போன்ற கதைகளுடன் ஒப்பிட்டால் இது கொஞ்சம் சிக்கலான கதைதான். ஆனால் ஒரு மர்மக் கதையை சரித்திரத்துடன் பிணைத்து இலக்கியம் மற்றும் கலைப் படைப்புகளுக்குள் முடிச்சுகளை வைத்து தன் பாணியில் அற்புதங்கள் நிகழ்த்தியிருக்கிறார் டான் பிரவுன். படத்தில் அந்தப் பிணைப்புகளை விளக்கிக் கொண்டிருந்தால் கொட்டாவி வந்துவிடும் என்பதால் போகிற போக்கில் சொல்லிக் கடந்து விடுகிறார்கள். ஆபத்தான வைரஸ் கிருமியை வெளியேறாமல் தடுக்க வேண்டும் என்பது மட்டும் திரை ரசிகர்களுக்குப் புரிந்தால் போதாதா? இர்பான் கானை ஹாலிவுட்டில் குத்தகைக்கு எடுத்துவிட்டார்கள் போல. அவர் ஹாலிவுட்டின் பிரகாஷ் ராஜ் ஆகிக்கொண்டிருக்கிறார். ஆப்பிரிக்கர்களும் சீனர்களும் இல்லாமல் அமெரிக்காவில் ஹாலிவுட் படங்கள் வராது என்ற நிலை இருந்தது. அந்த வரிசையில் இந்தியர்களையும் சேர்த்துவிட்டார்கள். எழுநூறு கோடி உலக மக்கள் தொகைக்குப் பெரும் பங்கும் தொண்டும் ஆற்றியவர்கள் அல்லவா நாம்.

எழுத்து வடிவிலான இன்பெர்னோ நாவல் அதன் முடிவுக்காகவே முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. அது ஒரு வழக்கமான முடிவு அல்ல. உலகத்தின் பாதி மக்கள் தொகையைக் குறைக்கும் வைரஸ் வெளியேறுகிறதா இல்லையா என்பதைக் கொஞ்சம் கவித்துவமாகவே சொல்லி இருப்பார் டான் பிரவுன். அதை எப்படி திரையில் காட்டி மக்களுக்குப் புரிய வைக்கப் போகிறார்கள் என்பதை எதிர்பார்த்தே படத்துக்கு சென்றேன். ஆனால் ஹாலிவுட் கதையமைப்பாளர்கள் வசதியாக முடிவையே மாற்றிவிட்டார்கள். அது ஒரு வகையில் பெரிய ஏமாற்றம் என்று கூட சொல்லலாம். ஏனென்றால் டண்டேவின் கவிதையில் அவரது காதலி அவருக்கு நரகத்திலிருந்து வெளியேற உதவுவது போல இந்த நாவலில் வைரஸை உருவாக்கிய விஞ்ஞானியின் காதலி அவனுக்கு உதவுவாள். அதுதான் இன்பெர்னோ கவிதைக்கு டான் பிரவுன் செய்த மரியாதை. படத்தில் கவிதையின் ஜீவனைக் கொன்றுவிட்டார்கள் என்று தோன்றியது. அந்த ஐமேக்ஸ் திரையில் இறுதிக் கட்டத்தில் டண்டேவின் கவிதைதான் தனது சாத்தானைச் சந்தித்தது.

வீடு திரும்ப ஊபரை அழைத்தேன். ஊபர் பூல் ஒன்றுக்கு மேற்பட்டவர்களை ஒரு வாகனத்தில் இணைத்து அனுப்பும். அதில் நம்மோடு வருபவர்கள் யாரென்பதை ஊபரின் ஏதோ ஒரு அல்காரிதம் முடிவு செய்யும். ஊபரில் வரும் ஓட்டுனர்கள் இன்னும் சுவாரசியமானவர்கள். அவர்கள் வேறு வேலையும் செய்துகொண்டு மாலை வேளைகளில் கார் ஓட்டுபவர்களாகவும் இருப்பார்கள். நிறையவே பேசுவார்கள். நம் பெயர் ஏற்கனவே அவர்கள் திரையில் வந்துவிடும் என்பதால் பெயர் சொல்லி சகஜமாக ஆரம்பித்தார் டேவிட் என்ற அந்த டிரைவர். ஹாலோவீன் பார்ட்டிக்கா செல்கிறீர்கள் என்றார். என்னோடு இருந்த மூவரும் அதற்குத்தான் செல்கிறார்கள். மொத்த நகரமே பேய்களைப் போலவும் சாத்தானைப் போலவும் வேடமிட்டிருந்தது. மறுபடி டண்டே நினைவுக்கு வந்தார். சற்று முன் பார்த்த சினிமா பற்றியும் கதையின் முடிவை சிதைத்தது பற்றியும் சொன்னேன். அதற்கு அவர் திரைப்படங்கள் என்றாலே மகிழ்ச்சியான முடிவுகளைத்தானே சாதாரண மக்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள் என்றார். கவிதை பற்றியும் திரைக்கதை பற்றியும் இவருக்கு என்ன தெரியும் என்று மமதையாக நினைத்துக் கொண்டேன்.

வேறு விஷயங்கள் பேசிக்கொண்டே வந்தபோது தமிழ் குறித்தும் அதன் பழமை குறித்தும் பேச்சு வந்தது. தமிழில் இருந்து மொழிமாற்றிய கவிதை நூல் ஒன்று படித்திருப்பதாக சொன்னார். “ஃபோர் ஹண்ட்ரட் ஏன்சியண்ட் ரொமாண்டிக் போயம்ஸ்” என்று அவர் சொன்ன விவரங்களை வைத்து அது அகநானூறாக இருக்கலாம் என்று முடிவு செய்தேன். இந்தியாவில் கும்பமேளாவுக்கு வந்திருப்பதாகவும் ராமாயணம் படித்திருப்பதாகவும் சொன்னார். கவிதைகள் என்றால் தனக்கு உயிர் என்றும் ஆர்தர் ஜே எழுதிய க்விபு (quipu) வகைக் கவிதைகள் என்றால் தனக்கு உயிர் என்றார். எனக்கு தலையைச் சுற்றியது. சற்று தயக்கத்துடன் நானும் கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறேன் என்று சொன்னபோது குஷியாகிவிட்டார். அதற்குள் வீடு வந்துவிட்டது. இறங்கும் போது கேட்டேன்.

“டாக்ஸி ஓட்டாத போது என்ன வேலை பார்க்கிறீர்கள்?”

“அதுவா.. நான் ஒரு முழுநேர திரைக்கதை எழுத்தாளர்” என்று சொன்னார் டேவிட்.

– ஷான்.

நன்றி: கணையாழி

எதிரொலிக்கும் அறைகள்

ஒரு மனிதனின் கருத்துருவாக்கம் அவனுடைய சார்பு நிலையிலிருந்து வருகிறது. சார்பு நிலை அவனுடைய நம்பிக்கைகள், சூழல், கல்வி ஆகியவற்றால் உருவாக்க்கி கட்டமைக்கப்படுகிறது. தொழில்நுட்பம் அன்றாட வாழ்வில் ஊடுருவுவதற்கு முன்பாக ஒரு மனிதனின் சார்பு நிலையானது அவன் சார்ந்த மதம், கல்வி, மண், இனம் ஆகியவற்றைப் பொறுத்து நிலைபெற்றது. அதைத் தொடர்ந்து அது மாற்றமடையும் தருணங்கள் அபூர்வமானதாகவே இருந்தன. அதே நேரம் தொடர்ந்து நூல்களைப் படிக்கும், விவாதிக்கும் ஒருவனின் சிந்தனை உருவாக்கம் தொடர்ந்து நிகழ்ந்து வந்தது. ஆனால் அப்படியானவர்கள் சிறிய சதவீதம்தான். அந்த மாற்றம் கூட ஒரு காலத்துக்குப் பிறகு மெல்லக் குறைவதை ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டறிந்தார்கள். தங்களுடைய நிலைப்பாடு சார்ந்த நூல்களையே தேடிப்படித்து அதையே மேலும் மேலும் கட்டுறுதி செய்கிறார்கள். இது தொடர்பாக மேலை நாடுகளில் பல ஆராய்ச்சிகள் நடந்துள்ளன.

உதாரணமாக பருவநிலை மாற்றங்கள் குறித்து உலகெங்கும் நடக்கும் ஆராய்ச்சிகள் பற்றிய சர்ச்சையையே எடுத்துக் கொள்வோம். அமெரிக்க அரசாங்கம் பருவ நிலை மாற்றங்கள், புவி வெப்பமயமாதல் தொடர்பான ஆராய்ச்சிகளுக்காக நிறைய நிதியை ஒதுக்கிய காலங்களில் அது உண்மை என்று நிரூபித்து அந்த நிதியைப் பெறுவதற்காகவே பல விஞ்ஞானிகள் புள்ளிவிவரங்களைத் திரித்ததாக ஒரு குற்றச்சாட்டு எழுந்தது. இது பல நேரங்களில் வேண்டுமென்றே திட்டமிட்டு நடைபெறாது. ஆனாலும் பலரும் நம்பிவிட்ட ஒரு விஷயத்தை நிரூபிக்கும் நோக்கத்துடன் நடக்கும் ஆராய்ச்சிகளில் அதற்கு எதிராக வரும் புள்ளிவிவரங்களை அறிவியலாளர்களின் மனம் ஒதுக்கிவிடுகிறது என்கிறார்கள் ஆராய்ச்சியாளர்கள். தொடர்ந்து பருவ நிலை மாற்றத்தின் விளைவுகள் குறித்து எழுதி வந்த பத்திரிகைகள் அதை எதிர்த்து வரும் ஆராய்ச்சிகளை வெளியிடத் தயங்கின. அது அவர்கள் விரும்பி செய்ததல்ல, தங்கள் நிலைப்பாடையும் சார்பையும் மாற்றும் எந்த வாதத்தையும் ஒப்புக்கொள்ள சம்மந்தப்பட்ட எடிட்டர்கள் தயங்கியதை பின்னாளில் ஒப்புக் கொண்டார்கள். இப்போது பதவி ஏற்றுள்ள அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப் இந்த ஆராய்ச்சிகளுக்கு எதிரான நிலைப்பாடு கொண்டவர். பருவநிலை மாற்றம் தொடர்பான ஆராய்ச்சிகளுக்கு ஒதுக்கப்படும் நிதி ஒரு வீண்வேலை என்று அவர் கூறியிருக்கிறார். இனி இந்த ஆராய்ச்சிகளின் திசை எப்படி இருக்கும் என்பது பொறுத்திருந்து பார்க்க வேண்டிய விஷயம்.

பருவ நிலை மாற்றம் என்பது முழுக்கப் பொய் என்று ஒதுக்க முடியாது என்பதற்கு நிறைய தரவுகள் இருக்கின்றன என்றாலும் அது நிகழும் வேகம் குறித்த தரவுகளை இந்த விமர்சகர்கள் கேள்வி கேட்கிறார்கள். புவி வெப்பமடைதலால் க்ரீன்லாந்து பகுதியின் மேல் படர்ந்திருந்த ஐஸ் உருகுவது குறித்து சிபிஎஸ் என்ற அமெரிக்க நிறுவனம் ஒரு செய்தி வெளியிட்டது. அதை எழுதிய வினிதா நாயர் எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஜூலை மாதத்து வெப்ப நிலைக்கும் தற்போதைய ஜூலை வெப்ப நிலைக்கும் இடையே 62 பாரன்ஹீட் உயர்வு இருப்பதாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார். ஆனால் நாசா வெளியிட்ட நூறு ஆண்டுகளுக்கான சராசரி வெப்பநிலை குறித்த புள்ளிவிவரங்களில் அதுபோன்ற மாறுபாடு எதுவும் இல்லை என்று இதை மறுக்கிறார் வேறு ஒரு ஆராய்ச்சியாளர். சிபிஎஸ் தனது கட்டுரைக்கு சான்றாக எடுத்துக் கொண்ட வெப்பநிலை அளவீடு ஒரு மலைச் சிகரத்தில் எடுக்கப்பட்டத்தாகவும் மேகத்துக்கு மேலே இருக்கும் சிகரங்களில் சூரியனின் இருப்பைப் பொருத்து பெரியஅளவில் வெப்ப நிலை மாற்றம் இருப்பது இயற்கையே என்கிறார் அவர்.

இதே போல வேறு ஒரு ஆராய்ச்சில் கடல் நீர் மட்டத்தின் உயர்வைக் கணக்கிட எடுக்கப்பட்ட சாட்டிலைட் அளவீடுகளில் 68 இடங்களை விட்டுவிட்டுக் கணக்கிட்டு ஆண்டுக்கு 3.2மிமீ கடல் மட்ட உயர்வு இருப்பதாகக் கூறியதை ஒப்புக் கொண்டார் ஒரு சர்வதேச பருவ நலை மாற்ற ஆராய்ச்சியாளர் ஒருவர். அந்த 68 இடங்களை சேர்த்து கணக்கிட்டால் கடல் மட்டத்தின் உயர்வு 1மிமீ என்ற அளவிலேயே இருந்தது. ஏன் அப்படி செய்தீர்கள் என்று கேட்டபோது 1மிமீ என்று ஆராய்ச்சியில் குறிப்பிட்டால் அது புவி வெப்பமடைதல் என்ற கருத்தையே கேள்விக்குறியாக்கிவிடும் என்றார் அவர். 1930ம் ஆண்டில்தான் வெப்பநிலைகளையும் கடல்மட்டங்களையும் ஆவணப்படுத்தும் வழக்கம் உலகெங்கும் பரவலாக வந்தது. அப்படியிருக்க இப்போது அபாய நிலையாக சுட்டப்படும் புள்ளிவிவரங்களின் இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய நிலையை சரிபார்க்க வழியில்லை. இது ஏன் மனிதர்கள் அறியாத ஒரு பெரிய பருவசுழற்சியின் காரணமாக இருக்கக்கூடாது என்று கேட்கிறார்கள் எதிர்ப்பாளர்கள்.

இந்த நேரத்தில் ஒன்றை கவனிக்க வேண்டும். எப்படி பருவநிலை மாற்றத்தை ஆதரிக்கும் அரசுகள், ஆராய்ச்சியாளர்கள், பத்திரிகையாளர்கள் தங்களுக்கென்று ஒரு சாய்வை உருவாக்கினார்களோ அதே போல இவை அத்தனையும் ஹம்பக் என்று சொல்பவர்களும் தங்களுக்கென்ற ஒரு சூழலை உருவாக்கிக் கொண்டார்கள். அதற்கான தரவுகளைத் தேடிப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். பருவநிலை மாற்றம் தொடர்பான கட்டுரைகளைத் தொடர்ந்து கேள்விக்குள்ளாக்கினார்கள். அது உண்மையில்லை என்று தொடர்ந்து எழுதினார்கள். பேசினார்கள். மைக்கேல் க்ரைக்டன் தொடர்ந்து தன்னுடைய நூல்களில் இந்த அறிவியல் ஆராய்ச்சிகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்கி வந்தார். இந்த ஆய்வுகளின் முடிவுகளை விஞ்ஞானிகள் மிகைப்படுத்தி மக்களிடையேயும் அரசுகளிடையேயும் பீதியை உருவாக்கி அதன் மூலம் தொடர்ந்து ஆராய்ச்சிகளுக்கு நிதி கிடைக்கும்படி செய்தார்கள் என்று வெளிப்படையாக குற்றம் சாட்டி வந்தார். எனவே நீங்கள் எந்த சார்பு நிலையில் இருக்கிறீர்களோ அதற்கேற்ற தரவுகள் உங்களை வந்தடையும். எதிரணியைக் கேலி செய்யும். உங்களை மகிழ்வூட்டும்.

மீடியா துறையில் இதை எக்கோ சேம்பர் என்று அழைக்கிறார்கள். இந்த எதிரொலிக்கும் அறைகள் நம்முடைய நிலைப்பாடு சார்ந்த செய்திகளையே திரும்பத் திரும்ப நம்மைத் தேடச் சொல்லும். பொய்தான் என்று உள்மனம் சொன்னாலும் தங்கள் கட்சி சார்ந்த தொலைக்காட்சியையும் செய்தித்தாள்களையும் தேடித்தேடிப் படிக்கும் தொண்டர்கள் மனநிலை இப்படியானதுதான். வெறும் அச்சு ஊடகங்கள் இருந்த காலங்களில் இந்த எதிரொலிக்கும் அறைகளை உருவாக்க நீண்ட காலம் பிடிக்கும். இப்போதைய தொழில்நுட்ப உலகில் இது மிகவும் விரைவாகவும் இலகுவாகவும் நடக்கிறது. சமூக வலைதளங்களில் புழங்குபவர்களுக்கு இந்த மனநிலை பழக்கமானதுதான். உருவாக்க ஆகும் காலத்தைப் போலவே கலைக்கும் காலமும் குறுகியதாகவே மாறியிருக்கிறது.

மோடி ஆதரவு, மோடி எதிர்ப்பு, ஜல்லிக்கட்டு ஆதரவு, ஜல்லிக்கட்டு எதிர்ப்பு, பண நீக்க ஆதரவு/எதிர்ப்பு என்று எல்லாவற்றிற்கும் இதைப் பொருத்திப் பார்க்க முடியும். யாருமே விதிவிலக்கல்ல. தகவல் உண்மையா என்று சரிபார்ப்பவர்கள் கூட நமக்கு ஆதரவான தரவுகளை மேலோட்டமாகவும் எதிரான தரவுகளை பூதக் கண்ணாடியுடனும் அணுகியிருப்போம். அவ்வளவு நாட்கள் நட்பில் நீடித்திருந்த ஒருவருடன் சண்டையிட்டு விலகியிருப்போம். அதாவது நம்முடைய எக்கோ சேம்பரின் சங்கீதத்தைக் குலைக்கும் குரல்களை ஒரு முறையேனும் ஒடுக்கி அடக்கியிருப்போம். பிறிதொரு காலத்தில் அதை நினைத்து வருந்துவோம். அந்த நேரத்தில் வேறு ஒரு எதிரொலிக்கும் அறைக்குள் நாம் இருப்போம்.

கூகுள், ஃபேஸ்புக் போன்ற சமூக வலைதள நிறுவனங்கள் இது குறித்து பின்புலத்தில் நிறைய ஆராய்ச்சிகள் செய்து வருகின்றன. தொடர்ந்து உங்கள் காலக்கோட்டில் ஒரு குறிப்பிட்ட தொனியிலான செய்திகளை அனுப்புவதன் மூலம் உங்கள் மனநிலையை பாதிக்கச் செய்ய முடியும் என்று கண்டறிந்திருக்கிறார்கள். அதாவது சிரியாவில் போரால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் படத்தை திரும்பத் திரும்ப அனுப்பி கொண்டாட மனநிலையில் இருந்த ஒரு மனிதரை மெல்ல சோகமாக மாற்ற முடியும். அதுவரை நண்பர்களுடனான செல்பியைப் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தவர் தானும் ஒரு சோகமான விஷயத்தைப் பற்றிப் பதிவிடத் தொடங்குவார். ஒரு குறிப்பிட்ட தலைவரைப் பற்றிய எதிர்மறையான செய்திகளைத் தொடர்ந்து அனுப்பி செயற்கையாக ஒரு எக்கோ சேம்பரை உருவாக்க முடியும். அல்லது அவரது அதிருப்தியாளர்களின் இணைய பதிவுகளை அதிகமாகவும் ஆதரவாளர்களின் பதிவுகளை குறைவாகவும் வரும்படி அல்காரிதம்களை மாற்றி அமைக்க முடியும். அது வேறு ஒரு தலைவருக்கோ அல்லது எதிரி நாட்டுக்கோ உதவியாக இருக்க முடியும். இப்போது பணம் கொடுத்தே குறிப்பிட்ட தலைவர்களின் வியாபார நிறுவனங்களின் நடிகர்களின் பக்கங்களை அதிகம் உங்கள் கண்முன் கொண்டு வர முடியும். மோடி, ஸ்டாலின் போன்றவர்களின் ஆன்லைன் பிரச்சாரங்களில் சிறியதாக ஸ்பான்சர்டு என்று இருப்பதை கவனித்திருப்பீர்கள். உங்கள், மொழி, வயது, விருப்பங்கள் சார்ந்து யாருக்குத் தேவையோ அவர்கள் கண்முன் மட்டும் இது வந்து நிற்கும்.

சாதாரண ஊடகங்களுக்கும் சமூக ஊடகங்களுக்கும் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு இருக்கிறது. அங்கே செய்திகளை நாம் தேடிச் செல்கிறோம். இங்கே செய்திகள் நம்மைத் தேடி வருகின்றன. அதுவும் நமக்கு அறிமுகமானவர்களிடமிருந்து. வரும் செய்திகளை அதிகமாக நம்புவதென்பது ஒரு மனோதத்துவம். நம்முடைய நட்பு வட்டத்தில் நமக்கு ஒத்த கருத்துடையவர்களாகப் பார்த்து தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளும் வசதியும் இங்கே இருக்கிறது. இதில் நான் உட்பட யாரும் விதிவிலக்கல்ல. ஒவ்வொருவரும் அவரவருக்கான எதிரொலிக்கும் அறைகளை உருவாக்கிக் கொள்கிறோம். நாம் எதிர்பார்க்கும் ஓசைகளை ஒரு இசை போல அவை திரும்பத் திரும்ப ஏற்படுத்துகின்றன. நமது நம்பிக்கைகளை அவை தொடர்ந்து உறுதிப்படுத்துகின்றன. கூட்டத்தை விட்டு விலகி இல்லை என்ற ஆறுதல் நமக்குத் தொடர்ந்து தேவையாக இருக்கிறது.

அப்படியானால் எல்லா நேரங்களிலும் தவறான திசையில் நாம் செல்கிறோமென்று பொருள் கொள்ள வேண்டியதில்லை. இதுவரை மட்டுமல்ல இனி வரும் காலங்களிலும் இது போன்ற எதிரொலிக்கும் அறைகளில் சிக்குவதும் மீள்வதும் ஒவ்வொருவருக்கும் தொடர்ந்து நடக்கும். அந்த அறை நண்பர்கள் கூட்டமாகவோ, ஒரு சாதி சார்ந்த அமைப்பாகவோ, ஒரு வாட்ஸ் ஆப் குழுவாகவோ, ஃபேஸ்புக் நண்பர்களாகவோ இருக்கலாம். அல்லது நாம் சார்ந்த கட்சியின் தொலைக்காட்சியாக இருக்கலாம். நாம் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் எக்கோ சேம்பர்களுக்குள்தான் நாம் வாழப் போகிறோம். ஆனால் எக்கோ சேம்பர்களின் இருப்பை உணர்வது நமது கருத்தாக்கத்தை நம்மால் இயன்ற அளவு தூய்மையாக வைத்துக் கொள்ள நாம் எடுக்கும் முதல் படியாக இருக்கும்.

மாரத்தான் வாழ்க்கை

எனது விப்ரோ 21 கிமீ மாரத்தான் போட்டி உள்ளம்தான் உடல் என்பது மீண்டும் உறுதியான தருணம். ஐந்து கிலோ மீட்டர்களைத் தாண்டி தொடர்ந்து ஓடுவதற்கு கடந்த ஆண்டில் உடல்ரீதியான ஒரு தடை இருந்தது. காலில் ஏற்பட்ட காயமும் பயிற்சியில் ஏற்பட்ட இடைவெளியும் அதற்குக் காரணம்.  டிசம்பர் அரை இரும்பு மனிதன் போட்டியில் பாதியிலேயே விலகியது, மூன்று நாட்கள் முன்பு ஓடியபோது ஐந்து கிலோ மீட்டருக்குப் பிறகு உடல் ஒத்துழைக்கவில்லை. இவற்றோடு சைனஸ், வீசிங் தொல்லை ஆகியவை என்னை மனதளவில் தளர வைத்திருந்தன. ஆனால் அரை மாரத்தான் போட்டியில் கலந்து கொள்வது என்பதில் தெளிவாக இருந்தேன்.

புத்தகக் கண்காட்சிக்கு சென்று போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்கி, தாமதமாகவே வீடு வந்தேன். இடுப்பில் கட்டும் பை, காலில் போட பேண்டேஜ், வாசலின், சிறிய பாட்டிலில் தண்ணீர் என்று எடுத்தாகிவிட்டது. 5 மணிக்கு மாரத்தான். காலை 4 மணிக்கு டாக்சி சொல்லியாகிவிட்டது. 330 மணிக்கு அலாரம் வைத்தாகிவிட்டது. எல்லாம் தயார் என்ற மன நிலையில் படுத்தேன். அங்கே விதி வீரப்பா மாதிரி சிரித்துக் கொண்டிருந்தது எனக்குத் தெரியவில்லை.

கிணற்றுக்குள் யாரோ போனைப் போட்டு விட்டார்கள். அது வேறு அடிக்கிறது. எப்படி எடுப்பது என்ற குழப்பத்துடன் விழித்தால் அடிப்பது எனது போன்தான். எழுந்து எடுத்தால் ‘சார் நான் ஓலா டிரைவர் பேசறேன். கீழேதான் நிற்கிறேன்’ என்று ஒரு குரல். இவர் எதற்கு இங்கே வந்து நிற்கிறார் என்று யோசிக்க கஜினி சூர்யா மாதிரி ஒவ்வொன்றாக நினைவுக்கு வருகிறது. அடித்துப் பிடித்து எழுந்து உடை மாற்றி, தொடை, அக்குள் எல்லாம் வாசலின் பூசி (நீண்ட தூர ஓட்டங்களில் இது முக்கியம்) சாப்பிட ஏதாவது இருக்கிறதா என்றால் எதுவும் இல்லை. ஒரு குத்து முந்திரி, பாதாம் திராட்சையை கையில் அள்ளிக் கொண்டு லூனா செருப்பை அணிந்தும் அணியாமல் ஓடி காரில் ஏறி கிளம்பினால் மணி 4:20. நல்ல வேளையாக போட்டி நடக்கும் இடம் வீட்டுக்கு அருகில்தான்.

அங்கே போவதற்குள் கையில் இருந்தவற்றை சாப்பிட்டு கொஞ்சம் தண்ணீர் குடித்தாகிவிட்டது. முந்தைய நாள் மதியம் ஆந்திரா மெஸ் ஃபுல் மீல்ஸ் ஒரு கட்டு கட்டி இருந்தேன். இரவில் மிதமான உணவுதான் உண்ணவேண்டும். டாக்சியை போட்டி நடக்கும் இடத்துக்கு 1 கிமீ முன்பாகவே டேக் டைவர்சன் என்று துரத்தி விட்டார்கள். இறங்கி நடக்க ஆரம்பிக்கும்போது 4:40. முழு மாரத்தான் போட்டி தொடங்கி இருந்தது. நான் தொடக்க இடத்தை அடையும்போது நடையின்  மூலமாகவே வார்ம் அப் ஆகி இருந்தேன். அவசரமாக காலுக்கு எனது பிசியோ சொன்னபடி பாதுகாப்பு பேண்டேஜ் போட்டு முதல் முறையாக என்னுடைய லூனா செருப்பில் ஒரு மாரத்தான் ஓட தயாரானேன். லூனா செருப்பு வெற்றுக்காலில் ஓடுவதற்கு இணையான அனுபவம் தரும். காலுக்கு ஒரு பாதுகாப்பும் கிடைக்கும். ஆனால் பழக வேண்டும். காலம் பிடிக்கும். அது வேறு தனி பயம்.

நான் தொடக்கப்புள்ளியை அடையவும் மாரத்தான் தொடங்கவும் சரியாக இருந்தது. எனக்கென்னவோ அப்போதைய மனநிலையில் 3 மணி நேரத்தில் முடித்தாலே அது சாதனை என்று தோன்றியது. என்னுடைய பெஸ்ட் 2:33 (முதல் அரை மாரத்தான்). 2015ல். அதன் பிறகு எல்லாமே 2:45, 3:00 என்ற நேரத்தில்தான். ஆரம்பிக்கும்போது ராம் கணேஷ் என்ற நண்பன் 2:30 பஸ்ஸில் இணையுங்கள் என்றான். அந்த திசைக்கே ஒரு கும்பிடு போட்டு எந்த இலக்கும் இல்லாமல் ஓடப் போகிறேன் என்றேன். அதுவும் நல்லதுதான் என்றான். மெல்ல எனது வழக்கமான வேகத்தில் ஓட்டம் ஆரம்பம்.

மாரத்தான் ஓடும்போது இதயத் துடிப்பு, சுவாசம் ஆகியவற்றை கவனிக்க வேண்டும். இவை நமது வழக்கமான அளவை விட சிறிது அதிகமாக இருக்கலாம். ஆனால் எக்குத் தப்பாக எகிறும் போது நீங்கள் அதிக தூரம் ஓட முடியாது. அது நடந்தால் வேகத்தைக் குறைத்து மீண்டும் இதயத் துடிப்பை கட்டுக்குள் கொண்டு வர வேண்டும். முதல் மூன்று கிலோ மீட்டர்கள் எப்போதும் அதிகம் மூச்சிரைக்கும், சில தசைகள் வலிக்கும். பிறகு ஒரு சமன்பாடு கிடைக்கும். ஐந்த் கிலோமீட்டர்கள் வரை ஓடுவது. அதன் பிறகு நடப்பது என்ற முடிவில் இருந்தேன். ஐந்தாவது கிலோ மீட்டருக்குப் பிறகு ஒவ்வொரு கிலோ மீட்டராக ஓடத் தொடங்கினேன். ஆறு, ஏழு, எட்டு என்று கூடியது. ஓடும்போது ஒவ்வொரு கிலோ மீட்டரிலும் முதல் 150 மீட்டர்கள் சற்று வேகத்தைக் குறைத்து ஓடி ஆசுவாசம் செய்து கொண்டேன். அது உதவியது. பத்து கிலோ மீட்டரை ஒரு ஆண்டில் முதல் முறையாக தொடர்ந்து ஓடிக் கடந்த போது மனதில் ஒரு நம்பிக்கை பரவியது (8.4கிமீ/மணி). ஆனால் அப்போதும் ஒவ்வொரு கிலோமீட்டர் மட்டுமே இலக்கு. 3மணி நேரம் தான் இறுதி இலக்கு. அதனால் மனதில் பரபரப்பு இல்லை.

முதல் 5 கிலோமீட்டரிலேயே கடலை பர்பி, வாழைப்பழம் போன்றவற்றை உண்டு கொண்டேன். இவை சக்தியாக மாற குறைந்தது 1 மணி நேரம் தேவை. மற்றபடி உங்கள் உடலில் பல மணி நேரங்களுக்கு முன் உண்ட உணவுதான் ஓட்டத்தில் உதவும். எனவே பக்கி போல் இவற்றை விழுங்குவதால் பெரிய பலனில்லை. முதலிலேயே எலக்ட்ரால் போன்றவை தேவையில்லை. இரண்டாவது பாதியில் எடுத்தால் போதும். பெரிய மாரத்தான் போட்டிகளில் முதல் இரண்டு உதவி நிலையங்களில் கூட்டம் அம்மும். கையில் ஒரு கால் லிட்டர் பாட்டிலில் தண்ணீர் வைத்துக் கொள்ளுங்கள். இவற்றைத் தாண்டி ஓடிவிடுவது நிறைய நேரத்தை மிச்சப்படுத்தும். நிறைய வேர்வை வெளியேறும்போது எலுமிச்சையை உப்பில் தோய்த்து சாப்பிடவேண்டும்.

வேகமாக ஓடும் பல நண்பர்கள் என்னை எதிரில் பார்த்து சென்றார்கள். என்னுடைய வேகத்திலிருந்து நான் மாறவில்லை. அது வரை நடக்கவே இல்லை என்பதால் 2:45 என்பது சுலபமான இலக்காக மாறி இருந்தது. சீரான வேகத்தில் இருந்து மாறவில்லை. 12கிமீ தொலைவில் யு டர்ன். அப்போது இனி கடைசி வரை கால்கள் நிற்காது என்ற நம்பிக்கை முழுதாக வந்து விட்டிருந்தது. 16 கிலோ மீட்டர் வரை இன்னும் சிறிது வேகம் கூட்டுவது என்று முடிவு செய்தேன் (9கிமீ/மணி). ஆனால் இதயத்துடிப்பு நம் கட்டுப்பாட்டில் தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும் என்பதை மறக்கவில்லை.

இரண்டு மணி நேரத்தில் 17கிமீ தொலைவைக் கடந்துவிட்டேன். பிறகு அடுத்த 2 கிலோமீட்டர்கள் சற்று வேகம் குறைத்து ஓடினேன் (8.6கிமீ/மணி). இதயத்துடிப்பை மீண்டும் சமன் செய்ய. அப்போது மீண்டும் ராம் கணேஷைப் பார்த்தேன். 2:30 பஸ் இங்கேதான் போகிறது சீக்கிரம் போங்க என்றான். தூரத்தில் பலூன் தெரிந்தது. (பஸ் என்பது வாகனம் அல்ல. ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை அடைய உதவும் குழு. அதில் ஒரு பேசர் இருப்பார். அவர் அனுபவம் மிக்க ஓட்டக்காரர். சில நேரங்களில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்டவர்கள் இருப்பார்கள். உங்கள் இலக்கை அடைய அவர்களுடன் ஒட்டிக் கொண்டு தொடர்ந்து ஓடினால் போதும் இது போல் ஒவ்வொரு நேர இலக்குக்கும் ஒரு பஸ் ஓடும்). அதன் பிறகு அவர்களைப் பிடிப்பது மட்டுமே இலக்காக  ஓடத்தொடங்கினேன். ஓட்டத்தின் கடைசி கிலோமீட்டருக்கு முன்பாக அடையாறு மலர் மருத்துவமனை பாலம் வரும். பாலத்தில் ஓடும்போது உங்கள் ஓட்டத்தில் ஒரு அடிக்கும் அடுத்த அடிக்கும் உள்ள தொலைவைக் குறைத்து ஓடுவது பலன் தரும். பிறகு இறக்கத்தில் ஓடும்போது இலகுவாக இருந்தாலும் வேகத்தைக் கூட்டாமல் ஓடுவது கால்களுக்கு நல்லது. இதனால் பாலத்தில் ஏறும்போது இதயத்துடிப்பு எகிறினாலும் இறக்கத்தில் மீண்டும் கட்டுக்குள் வரும். பாலத்திலேயே 2:30 பஸ்சுக்கு விடை கொடுத்தாகிவிட்டது.

facebook_1483926889559

பாலம் இறங்கியபின் கடைசி ஒரு கிலோமீட்டர் ஓட சக்தி மிச்சம் இருந்தது பெரிய மகிழ்ச்சி. அங்கிருந்து மேள தாளங்களுடன் வெறியேற்றுவார்கள். ஆனாலும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு உசைன் போல்ட் ஆகி ஓடினால் அடுத்த 200 மீட்டரில் க்ளீன் போல்டு ஆகிவிடுவோம். இருபது கிலோமீட்டர் ஓடிவிட்டாலும் ஒரு கிலோமீட்டர் என்பது குறைந்த தூரமில்லை என்பது மனதில் இருக்க வேண்டும். அதே நேரம் மெதுவாக வேகத்தைக் கூட்டுவது தவறில்லை. எனது வேகத்தை அப்போதைய உடலின் சக்திக்கு ஏற்ப கூட்டினேன். கடைசி 500 மீட்டர்களுக்குப் பிறகு இதயத் துடிப்பு பற்றியெல்லாம் கவலை இல்லை. இனி உறுதியாக முடிக்க வேண்டும் (10.5கிமீ/மணி). ஒரு வழியாக முடிவுக் கோட்டைப் பார்த்தபோது அப்படி ஒரு நிறைவு. ஓட்டத்தை முடித்தபோது (02:25:36) அது என்னுடைய சிறந்த அரை மாரத்தான் ஓட்டம் என்பதை உணர்ந்தேன். இந்த ஆண்டின் முதல் நிறைவான தருணம் அது.

photo-from-shan-2

மாரத்தான் என்பதை வெறும் ஓட்டம் அல்லது உடற்பயிற்சி என்று எண்ண வேண்டாம். அது ஒரு வாழ்க்கைப் பாடம். பொறுமை, திட்டமிடல், பயிற்சி மற்றும் சரியான செயல்படுத்தல் என்று பல விஷயங்களைக் கற்றுக் கொடுத்து நம்மைப் பண்படுத்தும். நம்மால் முடியாது என்று ஒரு காலத்தில் நினைத்திருந்த விஷயங்களை முடிக்க வைக்கும். அதை அப்படியே வாழ்க்கைக்கு இழுத்துப் பாருங்கள். ஒவ்வொரு ஓட்டமுமே நமக்கு ஏதோ சொல்லித் தந்துகொண்டே இருப்பதை உணர முடியும். எதிர்பார்ப்புகளைக் குறைத்துக் கொண்டால் வாழ்க்கை மிக அழகான தருணங்களைத் தந்துகொண்டே இருக்கும் என்பதுதான் இந்த ஓட்டத்தில் நான் புதிதாகக் கற்ற பாடம்.

இது என்னுடைய ஓட்டம். என்னுடைய பாடம். என்னுடைய அனுபவம் மட்டுமே. உங்கள் ஓட்டம் வேறு. உங்கள் போட்டி வேறு. ஒவ்வொருவர் ஓட்டமும் தனித்துவமானது. உங்கள் பாடத்தை நீங்கள்தான் எடுத்துக் கொள்வீர்கள். என்னுடைய பாடம் அதற்கு ஒரு பாலமாக இருந்தால் மகிழ்ச்சிதான்.

photo-from-shan

லூனா: என்னுடைய லூனா செருப்பு கடைசிவரை அருமையாக ஒத்துழைத்தது. காலில் சிறு கொப்புளங்கள் இருந்தன. முதல் முறை இது சகஜம் என்றும் நாளடைவில் சரியாகும் என்றும் அறிந்துகொண்டேன். என்னுடைய ஆச்சரியமான டைமிங்கை லூனா செருப்புக்கும் சமர்ப்பிக்கிறேன். ஷூ அணிந்தால்தான் சிறப்பாக ஓட முடியும் என்பது வெறும் விளம்பர உத்தி.

நன்றி: வைப்ரண்ட் வேளச்சேரி நண்பர்கள், உள்ளத்தனைய உடல் நண்பர்கள், முக்கியமாக தங்களுக்கான என் நேரத்தைப் பகிர்ந்த என் மனைவியும் மகள்களும்.

உயிர்த்தெழும் நாடகங்கள்

தொழில்நுட்பம் என்றாலே முன்னோக்கிய நகர்தலுடன் தொடர்புடைய ஒரு சொல்லாகத் தோன்றுகிறது. அதில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. இதுவரை நாம் கற்றறிந்த, பின்பற்றிய வழிமுறைகளை தொழில்நுட்பங்கள் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன. மாற்றுகின்றன. பல நேரங்களில் அழித்தும் விடுகின்றன. தொழிற்சாலைகள், கருவிகள் தாண்டி கலை வடிவங்களிலும் தொழில்நுட்ப மாறுதல் தன்னுடைய விளைவுகளை நிகழ்த்திக் கொண்டே வந்திருக்கிறது. புகைப்படம் என்ற ஒன்று கண்டுபிடிக்கப்படும் வரை தத்ரூபமாக இயற்கைக் காட்சிகள் வரைபவர்களும் மகாராஜாவை உட்காரவைத்துப் படம் வரைபவர்களும் பெரிய ஓவியர்களாகக் கொண்டாடப்பட்டார்கள். புகைப்படங்களின் வரவு ஓவியர்கள் காட்சியைத் தாண்டிய கருத்துருவாக்கம் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தை உண்டாக்கின. இந்த மாற்றமே நவீன ஓவியங்களின் பிறப்புக்கு வழிவகுத்தன. ஆனால் தொழில் நுட்ப வளர்ச்சி என்பது எப்போதுமே முன்னோக்கிய திசையில்தான் இருக்க வேண்டும் என்று கருத வேண்டியதில்லை. எதிரான திசையிலும் தொழில்நுட்பத்தை வேலை செய்ய வைக்க முடியும்.

உதாரணமாக மொபைல்களின் வருகையை எடுத்துக் கொள்வோம். அழிந்து விட்டதென்று அனைவரும் நினைத்த பொழுதுபோக்கு வடிவம் ஒன்றை அந்தப் பரவல் உயிர்ப்பித்தது. டிவிக்களின், டேப் ரெக்கார்டர்களின் வருகையால் பயனழிந்து போயிருந்த ரேடியோதான் அது. நமக்குத் தேவையான பாடல்களை உடனே கேட்டுப் பெறலாம், நம் குரலை நாமே கேட்கலாம் என்ற புதிய அனுபவம் ரேடியோவை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தது. இதே போல முன்னேறிய தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் முக்கியத்துவம் இழந்த கலை வடிவங்களை மீட்டெடுக்கும் முயற்சிகள் மேலை நாடுகளில் நடந்து வருகின்றன. முக்கியமாக நாடகங்களும் அருங்காட்சியகங்களும் அத்தகைய முயற்சியில் ஈடுபட்டு வருகின்றன.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இந்தியாவில் நாடகங்கள் இருந்ததாக சரித்திர ஆசிரியர்கள் கூறுகிறார்கள். ஐந்தாம் நூற்றாண்டு வரை சமஸ்கிருத நாடகங்கள் இந்தியாவில் பெரும் வளர்ச்சி பெற்ற கலை வடிவமாக இருந்திருக்கின்றன. அதன் பிறகு நாடக இலக்கியம் மெல்ல அழிந்து பரதம், கதை சொல்லுதல், இசை வடிவங்கள் என்று தனித்தனியான கலைகளாக உருவெடுத்திருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. மேற்கத்தியர்களின் வருகைதான் நவீன நாடகம் என்ற வடிவத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தது. அதன் பிறகு சுதந்திரப் போராட்டம், கம்யூனிசம் என்று நாடகக்கலையின் மூலம் பிரச்சாரங்கள் நடந்தன. நாடகங்களின் தாக்கம் தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் இன்றும் எதிரொலிக்கிறது. ஆனால் சினிமா, தொலைக்காட்சி போன்ற கண்டுபிடிப்புகளின் வருகை நாடகங்களை மேடையிலிருந்து நகர்த்திக் கொண்டு போயின. திறமையான நாடக நடிகர்கள், இசைக் கலைஞர்கள் நாடகத்தை விட்டு சினிமாவில் இறங்கினார்கள். இன்று இந்தியாவில் நாடகக் கலை குறிப்பிட்ட ஆர்வம் மிக்க குழுவினர் மட்டுமே பார்த்து ஆராதிக்கும் கலை வடிவமாக சுருங்கிவிட்டது. பெருநகரங்கள் தவிர வேறேங்கும் நாடகங்கள் நடப்பதே இல்லை.

மேலை நாடுகளில் நாடகக்கலை அவ்வளவு நலிவடையவில்லை என்றாலும் தங்களது படைப்பு சில நூறு கோடிகள் செலவில் உருவாகும் பிரமாண்ட திரைப்படங்களைத் தாண்டி கேண்டி கிரஷ், எக்ஸ் பாக்ஸ் போன்ற அதி நவீன பொழுது போக்குகளைத் தாண்டி மக்களை அரங்குகளுக்கு இழுக்க வேண்டியிருப்பதை அவர்கள் உணர்கிறார்கள். எனவே நாடகங்களில் நவீன தொழில் நுட்பத்தைப் புகுத்துவதன் மூலம் திரைப்படங்களைத் தாண்டிய அனுபவங்களைத் தர முடியுமா என்று தொடர்ந்து சோதித்து வருகிறார்கள்.
இது ஒன்றும் புதிய முயற்சி அல்ல. ரோமானியர்கள் காலத்தில் வெள்ளம் வருவது போன்ற காட்சிகளில் ஒரு பெரிய தொட்டியில் இருந்து தண்ணீரைத் திறந்து விட்டு பார்வையாளர்களை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்துவார்களாம். கிரேக்கர்கள் பறந்து வரும் கடவுள் பாத்திரங்களை மேலிருந்து கயிற்றில் கட்டி இழுப்பார்களாம். இவையெல்லாம் அப்போது இருந்த தொழில்நுட்பங்கள்.

இப்போது இருக்கும் தொழில் நுட்பம் மூலம் மிகச்சுலபமாக பின்னணிக் காட்சிகளை தத்ரூபமாக கணினியில் உருவாக்க முடியும். நீங்கள் திருமலை நாயக்கர் மகாலில் இருப்பது போன்ற காட்சியை நாடகத்தில் வைத்தால் அதை தத்ரூபமாக வரையும் ஓவியரைக் கண்டுபிடிப்பது கடினம். ஆனால் ப்ரொஜெக்‌ஷன் மூலமாகவோ ஒரு ராட்சத எல்இடி திரையிலோ சுலபமாக கொண்டு வந்து விடலாம். இது பேக் ப்ரொஜெக்‌ஷன் என்ற முறையில் கறுப்பு வெள்ளை திரைப்படக் காலங்களிலேயே வந்து விட்டது. பின்னணிக் காட்சிகள் திரையில் ஓடும் போது குதிரை வண்டி போன்ற பெட்டியில் நடிகர்கள் குலுங்கிக் குலுங்கி நடிப்பார்கள். ஆனால் இந்த முறையில் ஒரு குறை இருக்கிறது. தட்டையான ஒரு திரையின் முன்பாக நின்று நடிப்பது. திரைப்படங்களில் இதை மறைத்துவிட முடியும். நாடகங்களில் இது அப்பட்டமாவே தெரியும். ஆனால் இப்போதுள்ள தொழில் நுட்பம் மூலம் ஒரு நாடகத்தின் காட்சிக்குத் தேவையான இடத்தை முப்பரிமாணத்தில் மேடையில் உருவாக்கிவிட முடியும்.

நாடகத்தின் ஸ்கிரிப்ட் படி காட்சிக்குத் தேவையான சுவர்களையும் சிறு மேடைகளையும் மாடிப் படிகளையும் எந்த விதமான பெயிண்ட் அல்லது வேலைப்பாடுகள் இல்லாமல் பெட்டி பெட்டியாக உருவாக்கி வைத்து விடுகிறார்கள். இதே போன்ற அளவில் மேடை அமைப்பு மாயா போன்ற முப்பரிமாண மென்பொருட்கள் உதவியுடன் கணினியில் உருவாக்கப்பட்டு பொறுமையாக அவற்றின் மேற்பரப்புகள் மரம், கண்ணாடி, துணி போன்ற தன்மையுடன் உருவாக்கம் செய்யப்படும். இதை டெக்சர் மேப்பிங் என்று சொல்லுவார்கள். பிறகு மேடையில் இருக்கும் ப்ரொஜெக்‌ஷன் கருவிக்கு இந்த மேப்பிங் உள்ளிடப்படுகிறது. இப்போது உங்களுக்குத் தேவையான செட் முப்பரிமாணத்தில் உயிருக்கு வரும். நேரில் பார்ப்பதற்கு மொட்டையாக ஒரே வண்ணத்தில் தெரியும் மேடை இந்த முப்பரிமாண ப்ரொஜெக்‌ஷன் மூலம் தேவையான நிறங்களையும் மேற்பரப்பையும் பெறும். இதன் மூலம் நாடக செட்களை ஒரு கிடங்கில் சேமித்து வைக்க வேண்டிய தேவை இல்லை. மீண்டும் உருவாக்குவதற்கு அதிக செலவும் பிடிக்காது. அது மட்டுமல்ல பின்னணியில் இருக்கும் பொருட்களை அசைய வைக்க முடியும். திரைச்சீலை ஆடிக் கொண்டிருக்கும். நீரூற்று இயங்கிக் கொண்டிருக்கும். சன்னலுக்கு வெளியே மழை பெய்து கொண்டிருக்கும்.

tumblr_inline_o6y0yepsgt1rr01n8_1280

பின்னணி அமைப்புகளைத் தாண்டி வேறு பல முயற்சிகளும் எடுக்கிறார்கள். ஹோலோகிராம் மூலம் முப்பரிமாண கற்பனை பாத்திரங்களை நிஜ நடிகர்களுடன் சேர்ந்து உலவ விடலாம். கொஞ்சம் புகை மாதிரி தெரிந்தாலும் பேய் நாடகங்களுக்கு வசதியாக இருக்கும். ஒரு பிரபலமான திரை நடிகரை ஹோலோகிராம் செய்து நிஜ நடிகர்களுடன் இணைத்து மேடையேற்றலாம். மோஷன் கேப்சர் மூலம் ஒரு கணிணியில் வடிவமைத்த பாத்திரம் நிஜ மனிதர்களுடன் நடிக்க முடியும். இப்போதுள்ள தொழில் நுட்பம் மூலம் உங்களது கை கால் அசைவுகள் மூலம் கணிணிக்குக் கட்டளைகள் இட முடியும். கணிணி பாத்திரங்கள் உங்கள் அசைவுக்கு ஏற்ப தங்கள் அசைவை மாற்றிக் கொள்ளும். நீங்கள் நடந்தால் உங்களை இரண்டடி விட்டுத் தொடரும். இவை அனைத்தையும் சோதனை முறையில் செய்தும் பார்த்திருக்கிறார்கள். 3டி கண்ணாடி போட்டுக் கொண்டு தலை வலிக்க வலிக்கப் பார்க்கும் திரைப்படங்கள் போல் இல்லாமல் இவை நிஜமான முப்பரிமாண அனுபவத்தை பார்வையாளர்களுக்கு அளிக்கின்றன. இவற்றை மிக்ஸ்டு ரியாலிட்டி என்று அழைக்கிறார்கள்.

வழக்கம் போல இந்த முயற்சிகளுக்கும் எதிர்ப்புகள் இல்லாமல் இல்லை. தூய்மையான நாடகக் கலையை இது போன்ற செப்படி வித்தைகள் மூலம் மாசுபடுத்துவதாகக் கூறுகிறார்கள் சில முன்னணி நாடகப் படைப்பாளர்கள். அதே நேரத்தில் காலத்திற்கேற்ப மாற்றங்களை செய்துகொண்டே வருவதில் தவறில்லை என்றும் கதைக்குத் தேவையான அளவு தொழில்நுட்பத்தைப் புகுத்துவதால் தவறில்லை என்றும் சில ஜாம்பவான்கள் கூறியிருக்கிறார்கள். இவர்கள் இப்படி அடித்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் இந்த வேலைகளை செய்வதற்கு இப்போது ஒரு தனித் துறையே உருவாகி விட்டது. கல்லூரிகள் இளங்கலை முதுகலை படிப்புகளைத் தொடங்கிவிட்டார்கள். அவர்களுக்கு வீடியோ டிசைனர்கள் என்று பெயர். நாடகங்கள் மட்டுமல்லாமல் இசை நிகழ்ச்சிகள், விளையாட்டு நிகழ்ச்சிகள், விருது வழங்கும் நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் சமீப காலங்களாக அரசியல் மேடைகள் என்று இவர்கள் திறமை தேவைப்படும் இடங்கள் அதிகரித்துக் கொண்டே வருகின்றன. மோடியின் ஹோலோகிராம் உங்களுக்கு நினைவிருக்கலாம்.

நாடகங்கள் இப்படி ஒருபுறம் உயிர்த்தெழ முயன்று கொண்டிருக்க இன்னொரு புறத்தில் அருங்காட்சியகங்கள் தங்கள் வெறுமையாகிக் கொண்டிருக்கும் கல்லாக்களை நிரப்பப் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றன. கூகுள் தனது ஆர்ட் என்ற ப்ராஜெக்ட் மூலம் உலகெங்கிலும் உள்ள பதினேழு காட்சியகங்களின் ஒவியங்களை மின்மயமாக்கி இணையத்தில் வைத்து விட்டது. தினமும் ஒரு அரிய ஓவியம் என்று உங்கள் உலாவியில் அதுவே காட்டுகிறது. அப்படியானால் ஒருவர் எதற்காக இந்த இடங்களுக்குப் பணம் செலவு செய்து வரவேண்டும் என்ற கேள்வி எழுகிறது.

ar-150718974-jpgupdated201507181451maxw800maxh800noborder

வருடந்தோறும் சுமார் ஒரு கோடி பார்வையாளர்கள் லூவர் மியூசியத்துக்கு வருகிறார்கள். ஆம் புகழ் பெற்ற மோனலிசா ஓவியம் இருக்கும் அதே இடம்தான். ஆனால் அந்தக் கூட்டத்தின் சராசரி வயதை ஆராய்த்து பார்த்தபோது இது எதிர்காலத்திலும் தொடருமா என்ற சந்தேகம் அவர்களுக்கு எழுந்துள்ளது. அதிலும் குறிப்பாக மில்லெனியல்ஸ் என்று அழைக்கப்படும் பதின்வயதினரை எப்படி இது போன்ற செத்த மியூசியங்களுக்குள் வரவழைப்பது என்பது நெட்பிளிக்ஸ் காலத்தில் ஒரு பெரிய சவால். எனவே லூவர் மியூசியம் தன்னைத் தொடர்ந்து நவீனப்படுத்திக் கொள்வதில் பெரும் செலவு செய்கிறது. அங்கே வரும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு நின்டென்டோ 3DSXL என்ற கையடக்க கருவியைத் தருகிறது. கணிணி விளையாட்டுகள் விளையாடும் கருவி அது. அதற்குள் முன்பே ஏற்றப்பட்ட செயலியில் 35 மணி நேர அளவுக்கு அவர்கள் காட்சிக்கு வைத்துள்ள படைப்புகள் குறித்த ஒலிப்பதிவு இருக்கிறது. நீங்கள் எந்தப் படைப்புக்கு அருகில் இருக்கிறீர்களோ அது குறித்த வரலாறு, அதன் தனிச்சிறப்பு ஆகியவற்றை நீங்கள் விரும்பும் உலகின் முக்கிய மொழி உடனே கேட்க முடியும். நீங்கள் பார்க்க விரும்பும் படைப்பு எங்கே இருக்கிறது என்று அதில் தேடினால் அந்த இடத்தைக் காட்டுகிறது. உங்களை வழி நடத்திப் போகிறது. அசைவற்ற விளக்கப்படங்களை நீக்கி பெரிய தொடுதிரைகள் அந்த இடத்தை ஆக்கிரமிக்கின்றன.

சில அருங்காட்சியகங்கள் தங்கள் தனிப்பட்ட மொபைல் செயலிகளின் மூலம் நீங்கள் உள்ளே நுழைந்ததில் இருந்து வெளியே செல்லும் வரை தேவையான விவரங்களை அளித்தபடியே இருக்கின்றன. இதற்கு பீக்கன் என்ற தொழில் நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். நீங்கள் இருக்கும் இடத்தை இந்த பீக்கன்கள் உணர்ந்து நீங்கள் எங்கே இருக்கிறீர்களோ அந்த இடத்திற்குத் தகுந்த விவரங்களை மட்டும் அளிக்கும். அதாவது நீங்கள் வரவேற்பு மேசையருகே இருக்கிறீர்கள் என்றால் முதலில் டிக்கெட் வாங்கச் சொல்லி செய்தியனுப்பும். உங்கள் மொபைல் பணப்பை மூலம் ஒரே தட்டலில் வாங்கிக் கொள்ள முடியும். அருங்காட்சியகத்தின் உள்ளே இருக்கிறீர்கள் என்றால் உங்களுக்கு வெகு அருகே உள்ள படைப்பு குறித்து விளக்கங்கள் அளிக்கும். உணவகம் அருகில் இருக்கிறீர்கள் என்றால் மைக்கேல் ஆஞ்சலோவுக்குப் பிடித்த இடியாப்பம் இங்கே கிடைக்கும் என்று கண்ணடிக்கும். இந்தத் தொழில்நுட்பம் லோக்கல் ஜிபிஎஸ் என்று அழைக்கப்படுகிறது. உங்கள் மொபைல் மூலம் ஒரு ஓவியத்தைப் படம் பிடித்தால் அந்த ஓவியம் எதுவென்று அந்தச் செயலி உணர்ந்து அதன் விவரங்களை சொல்கிறது.

ஆனால் இவை அனைத்தும் இந்தியாவுக்கு வருமா என்ற கேள்வி முக்கியமானது. நாடகத்துறையைப் பொறுத்தவரை அதன் சந்தை இந்தியாவில் சோதனைகளை அனுமதிக்குமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இது ஒரு கோழி – முட்டை கதைதான். இதற்கான கருவிகள், மென்பொருட்களின் விலை தொடர்ந்து சரிந்து வருகிறது. ஆர்வம் இருப்பவர்கள் முன்னெடுத்தால் நாடகங்களோடு தெருக்கூத்து போன்ற கலைகளையும் தொழில் நுட்பம் மூலம் மீட்டெடுக்க இந்தியாவில் சோதனை முயற்சிகள் நடத்தலாம். அவை ஒரு பரபரப்பையாவது உருவாக்கி மக்கள் கவனத்தைத் திருப்பும். இந்திய அருங்காட்சியகங்கள் குறித்துப் பேசவே தேவையில்லை. நம்முடைய மத்திய மாநில அரசுகளின் அற்புதமான பராமரிப்பால் இன்னும் கொஞ்ச காலத்தில் அங்கே வைத்திருப்பவை தானாகவே மக்கி மண்ணாகிவிடும். கங்கையில் கரைத்துவிட்டு ஆக வேண்டிய வேலையைப் பார்க்கலாம். ஆர்வலர்கள் விரும்பினால் அவசரமாக அவற்றைப் புகைப்படங்கள் எடுத்து ஒரு கூகுள் டிரைவில் சேமித்து வைத்துக் கொள்ளலாம்.

– ஷான் (கணையாழி – நவம்பர் 2016)

கற்றலின் தருணங்கள்

கிராமப்புறத்தில் படித்து கல்லூரிகளில், வேலைகளில் சேரும் இளைஞர்கள் சந்திக்கும் பிரச்னைகளை நேரடியாக அறிந்தவன் என்ற முறையில் அது குறித்து நம்மைப் போன்ற சூழலில் இன்று படித்துக் கொண்டிருக்கும் மாணவர்களுடன் உரையாடவேண்டும் என்ற எண்ணம் கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே இருந்தது. ஆனால் அதற்கான திட்டமிடல், சூழல் ஆகியவை அமையவில்லை. வா.மணிகண்டன் தனது நிசப்தம் தளத்தில் அது குறித்த பதிவொன்றை இட்டபோது உடனே எனது ஆர்வத்தைத் தெரிவித்திருந்தேன். டிசம்பர் 4 வருகிறீர்களா என்று கேட்டபோது எனக்கு என்ன வேலை என்று கேட்காமலே சரி என்று சொல்லிவிட்டேன். பன்னிரண்டாவது வகுப்புக்குப் பிறகு என்ன படிக்கலாம் என்பது குறித்து நான் பேச வேண்டுமென்று அதற்குப் பிறகுதான் முடிவானது. நிகழ்வை வடிவமைத்த ராதாகிருஷ்ணனுடன் பேசி சில திட்டங்களை வகுத்தோம்.

என்னதான் ப்ளான் பண்ணினாலும் மூர்ஸ் விதி விளையாடும் என்பதற்கு ஏற்ப முன்பதிவின்போது காத்திருப்பில் இருந்த ரயில் இருக்கை, மூன்று எண்ணிலேயே நின்றுவிட்டது. இரவில் பஸ் டிக்கெட் இருந்தது. ஆனால் நம்மை நம்பி பலரை அழைத்து நடத்தும் நிகழ்வுகளில் அப்படி ரிஸ்க் எடுக்கக் கூடாது என்ற முன் அனுபவம் இருந்தது. அடித்துப் பிடித்து ஓடி மூன்றாம் வகுப்பு சீட்டு வாங்கிப் போனால் ஏதோ திருமண முகூர்த்தமாம். கதவருகில் ஏழு கோணலாக நிற்க மட்டுமே இடம் கிடைத்தது. காட்பாடி வந்தபோது மூன்று கோணலாக நிற்க முன்னேற்றம். சேலம் வரை கிட்டத்தட்ட ஐந்து மணி நேரம் அப்படியே பிரயாணம். ஜீவ கரிகாலனின் டிரங்குப் பெட்டிக் கதைகளை நின்றபடியே வாசித்து முடித்தேன். இரவு வேலை முடித்துக் கிளம்பியதால் கண்கள் வேறு சொக்கிக் கொண்டு வந்தது.

வீட்டுக்கு வந்து தூங்கியபோது இரவு 11. காலையில் கல்லூரியில் படிக்கும் அண்ணன் மகன் சபரியை உடன் அழைத்துக் கொண்டு ஸ்கூட்டரில் செல்ல ஏற்பாடு. எங்கே வரவேண்டுமென்று கேட்டுக் கொள்ளவில்லையென்று அப்போதுதான் நினைவுக்கு வந்தது. மணியோடு பேசி வழி கேட்டுக் கொண்டு காலை 9 மணியளவில் அங்கே சென்று சேர்ந்தேன். பிறரும் வந்து சேர்ந்துகொள்ள நிகழ்வு ஆரம்பம். அது வரையில் வளர்ந்த வேலைக்கு வந்த ஆட்களுக்கு வகுப்பெடுத்த அனுபவம் மட்டுமே இருந்ததென்பதால் எனக்கும் இது கற்றுக் கொள்ளும் வாய்ப்புதான். அது நிறையவே கிடைத்தது. இந்த நிகழ்விற்கு வந்திருந்து ஆதரவளித்தவர்கள், முன்னின்று திட்டமிட்டு நடத்தியவர்கள் குறித்த விவரம் மணியின் இந்தப் பதிவில் இருக்கிறது. எனவே அதற்குள் நான் போகவில்லை.

http://www.nisaptham.com/2016/12/blog-post_9.html?m=1

ஷான் என்ற பெயரும், பிரெஞ்சுத் தாடியும், அலுவலக வழக்கத்தால் வார்த்தைக்கு வார்த்தை வந்து விழுந்த ஆங்கிலமும்  தாண்டி மாணவர்களின் அலைவரிசைக்கு வந்து சேரக் கொஞ்சம் நேரம் பிடித்தது. நான் பயன்படுத்திய சில ஆங்கிலவார்த்தைகளுக்கு தனக்கே அர்த்தம் தெரியாது என்றான் பிஏ ஆங்கிலம் படிக்கும் அண்ணன் மகன் சபரி. இது குறித்து மணியும் சுட்டிக் காட்டினார். இந்த நகரவாழ்க்கையும் கார்ப்பரேட் வேலையும் நமது மண்ணில் இருந்து நம்மை எத்தனை அன்னியப்படுத்துகிறது என்பதை உணர்ந்த நேரம். எழுதும் போது வரும் தமிழ் பேசும்போது வர மறுத்தது. மதியவேளையில் முடிந்த அளவு அதைத் தவிர்த்து  தமிழுக்கு மாறி அவர்கள் மனதிற்கு ஏற்ற வகையில் வந்து சேர்ந்து கொண்டேன் என்று சொன்னார் நிகழ்வைத் திட்டமிட்டு நடத்திக் காட்டிய தலைமையாசிரியர் தாமஸ். அதே நேரம் நானும் அவர்களைப் போன்ற ஒரு அரசுப் பள்ளி மாணவன்தான் என்றும் முயன்றால் ஆங்கிலம் என்ற மொழியை மட்டுமல்ல, எந்த மொழியையும் வசப்படுத்தலாம் என்ற செய்தியையும் சொல்ல அதுவும் உதவியது என்று நம்புகிறேன்.

img_20161204_113922

இவையெல்லாம் இன்டர்நெட்டில் இலவசமாகக் கிடைக்கும், மாலையே சென்று பார்த்துவிடுங்கள் என்று கெத்தாக வலைத்தள முகவரிகளெல்லாம் கொடுத்துவிட்ட பிறகு அந்த எழுபத்தைந்து பேரில் எத்தனை பேருக்கு இணையத்தை அணுக முடியும் என்ற கேள்வி எழுந்தது. கை உயர்த்தியது பத்து பேர் கூட இல்லை. அதுவும் மாணவிகள் பக்கம் ஒரு கரம் கூட எழவில்லை. முகத்தில் அறையும் உண்மை. வாட்ஸ்ஆப் மூலம் இரண்டாம் வகுப்புப் பாடங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் நகரத்துப் பிள்ளைகளுக்கும் அங்கே இணையத்தைக் கண்ணால் கூடப் பார்த்திராத பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் இருக்கும் மாணவிகளுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் நேரில் கண்டபோதுதான் புரிந்தது. ஒரே பொறியியல் அல்லது மருத்துவ சீட்டுக்கு இவர்கள் போட்டியிடுகிறார்கள் என்பதுதான் உண்மை. இவையெல்லாம் எத்தனை செய்திகளைப் படித்தாலும் விளங்காது. அந்தக் குழந்தைகளோடு நேரடியாகப் பேசினால்தான் புரியும். காலுக்கு அடியில் விரிப்பை உருவியது போலிருந்தது. இது தொடர்பாக அரசுப் பள்ளிகளில் கணக்கெடுப்பு நடத்தி ஒரு திட்டத்தை உருவாக்குவது அரசு முன்னெடுக்க வேண்டிய முக்கியமான பணியாக இருக்கும்.

பன்னிரண்டு வருடங்களும் யாராவது சொல்வதை உள்வாங்கியே பழகிய காதுகள். எதிர்த்துப் பேசாமலிருக்கப் பழகிய வாய்கள். எங்களையும் ஆசிரியர்கள் போலவே பாவித்தார்கள். அதை உடைப்பதுதான் பெரிய சவாலாக இருந்தது. ஆசிரியர்கள் உடனிருந்தது சில நேரங்களில் உதவியாக இருந்தாலும் அதைத் தவிர்த்துப் பார்த்திருக்கலாமோ என்றும் தோன்றியது. ஆனால் அங்கே கலந்து கொண்ட ஒரு மூத்த ஆசிரியை தனது அனுபவத்தில் இப்படி ஒரு ஆளுமைத் திறன் குறித்த பயிலரங்கு அரசு மாணவர்களுக்கு நடத்தப்பட்டதில்லை என்று கூறினார். தனக்குமே அது புதிதாக இருந்தது என்றார். அப்பாடா என்றிருந்தது.

வந்திருந்த மாணவ, மாணவிகளில் பெரும்பாலானவர்கள் தாங்கள் என்ன படித்தால் வேலை கிடைக்கும் என்ற வழிகாட்டல் கிடைக்குமென்ற நோக்கத்துடன் வந்திருந்தார்கள் என்பது புரிந்தது. இந்தப் படிப்பு படித்தால் கட்டாயம் வேலை கிடைக்கும் என்று யாராவது உங்களிடம் சொன்னால் நம்பி விடாதீர்கள் என்று அவர்களிடம் புரிய வைப்பதுதான் எங்கள் நோக்கமாக இருந்தது. தங்கள் வாழ்க்கைக்கு எது தேவையென்று சுயமாக முடிவெடுக்கும் ஆளுமைத் தன்மையை வளர்த்துக் கொள்வது எப்படியென்று நிறையப் பேசினோம். கேள்வி கேட்பது எவ்வளவு முக்கியமென்பதை திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்தினோம். மதிய நேரத்தில் இறுக்கம் மறைந்து நிறைய பேசத்தொடங்கினார்கள். தனிப்பட்ட கேள்விகளைப் பலர் வந்து கேட்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள். இறுதியில் மூன்று நான்கு மாணவ மாணவிகள் அந்த நாளைப் பற்றி மேடையேறிப் பேசியது ஹை லைட். அதுதான் இந்தப் பயிலரங்கின் வெற்றியும் கூட.

பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் வெற்றி பெறுவது குறித்தும் நிறையப் பேசினோம். அதே நேரம் கல்லூரியில் சேர்வது, வேலையில் சேர்வது ஆகியவற்றைத் தாண்டி வாழ்க்கையில் வெல்ல என்ன மாதிரியான திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்வது அவசியம் என்பது குறித்தும் நிறையவே பேசினோம். அனைவரும் செல்லும் பாதை என்பதால் மட்டுமே அது சரியான பாதையாக இருந்துவிட முடியாதென்பதை திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்தினோம். மறக்க முடியாத நாளென்று மாணவ, மாணவிகள் இறுதியில் சொன்னார்கள். முகநூல் நண்பர்கள் வந்திருந்து வாழ்த்தினார்கள். எங்களிடமிருந்து அவர்கள் என்ன கற்றுக் கொண்டார்கள் என்பது ஒரு புறமிருக்க, அவர்களிடமிருந்து நான் நிறையவே கற்றுக் கொண்டேன். இன்னொரு முறை இதை நடத்த வாய்ப்பு கிடைத்தால் எங்கே எப்படி மெருகேற்ற வேண்டும் என்றும் புரிந்தது. இதை நடத்தத் தகுதியான இன்னும் இருவரின் பெயர் மனதில் ஓடுகிறது. ஒரு பத்து பேரை அடையாளம் கண்டு வைத்து விட்டால், யாரால் முடிகிறதோ அவர்கள் சென்று நடத்த முடியும்.

அன்று எங்கள் முன்பாக அமர்ந்திருந்ததுதான் இந்த மண்ணின் எதிர்காலம். விதைகளை வீசிவிட்டு சிறிது நீரூற்றிவிட்டு வந்திருக்கிறோம். நிகழ்வின் ஒரு பகுதியாக ஒரு தாளில் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பெற்றோர், பள்ளி, நாடு, இயற்கை ஆகியவற்றிடம் இருந்து என்ன பெற்றுக் கொண்டோம், என்ன தந்திருக்கிறோம் என்பதை எழுதச் சொன்னோம். அப்படி ஒரு காகிதத்தை நான் எழுதினால் என்ன பெற்றிருக்கிறோம் என்பதை எழுத பக்கங்கள் போதாது. இனி அதிலிருந்து கொஞ்சமாவது நான் திரும்பத் தரும் நேரம். அதற்கான முதல் வரியை இந்த நிகழ்வில் பங்கெடுத்ததன் மூலம் எழுதியிருக்கிறேன் என்று நம்புகிறேன்.

– ஷான்.